فرزندان ما چقدر تلویزیون ببینند؟

تلویزیون همچنین ارتباط افراد خانواده را کم کرده و روابط سازنده و لازم والدین با کودکان و نوجوانان را محدود می‏سازد. گاهی تلویزیون را شمشیر دولبه نامیده‏اند. اگر برنامه‏های تلویزیون مناسب نباشد، بد آموزی و اثر مخربی بر کودکان خواهد داشت و از این رو، در زمینه تماشای تلویزیون توسط نوجوانان و کودکان باید به چند موضوع توجه کرد.

 در جامعه کار اهمیت دارد و برای آن برنامه‏ریزی می‏شود، اما اوقات فراغت مورد بی‏توجهی قرار می‏گیرد و برنامه ‏ای برای چگونه گذراندن آن در نظر گرفته‏ نمی‏شود

1- تلویزیون تا چه اندازه کودکان و نوجوانان را از انجام سایر فعالیت‏های ثمربخش باز می‏دارد؟

2- تا چه اندازه فرزندان وابسته به تماشا و پذیرا می‏شوند؟

3- تا چه اندازه تماشای تلویزیون بر روابط فرزندان با والدین تاثیر می‏گذارد؟

تلویزیون نباید جانشین فعالیت‏های فردی و اجتماعی شود و فرزندان را به فردی پذیرا تبدیل کند و تنها وسیله سرگرم کننده برای او باشد. استفاده مداوم از برنامه‏های تلویزیونی، کودک و نوجوان را به گیرنده‏ای بدون تفکر و بدون داد و ستد اندیشه و تجزیه و تحلیل مطالب تبدیل می‏کند. در واقع، صدا و حرکت او را جلب کرده و به سمت بی‏توجهی، عدم انتخاب و بی‏تفاوتی نسبت به آنچه عرضه می‏شود، سوق می‏دهد. آن‏گاه نسلی که باید یا سازنده زندگی باشد تماشاچی صحنه‏ها می‏شود. وابستگی بیش از حد به برنامه‏های تلویزیون، به‏خصوص در شرایطی که برنامه‏های تفریحی دیگری وجود ندارد، بر روابط فرزندان با والدین تاثیر می‏گذارد و موجب کمشکش‏هایی می‏شود.

فرزندان باید بیاموزند که زندگی خود را تباه نکنند و با تفریحات وقت‏گیر و بی‏ثمر زندگی خود را به خطر نیندازد
باید برای گذراندن اوقات فراغت برنامه‏ریزی وجود داشته باشد و در این زمینه با اعضای خانواده تبادل نظر صورت گیرد. فرزندان باید بیاموزند که زندگی خود را تباه نکنند و با تفریحات وقت‏گیر و بی‏ثمر زندگی خود را به خطر نیندازد. برای نیل به این منظور به نظر می رسد که آموزشهای لازم باید از دوران کودکی آغاز گردد و از همان دوران طفولیت ارزش و اهمیت برنامه ریزی آموزش داده شود.

استفاده از وقت را باید از کودکی به فرزندان آموخت. کودک باید یاد بگیرد که آرام بگیرد، با اینکه خوابش نمی‏برد دراز بکشد، کتاب ورق بزند، به داستان گوش بدهد، داستان و کتاب بخواند. اغلب نوجوانان بدون برنامه بزرگ شده‏اند و متاسفانه، بی‏برنامه بودن حتی به گذران اوقات فراغت آنان نیز سرایت کرده و نمی‏دانند از وقت خود چگونه استفاده کنند. در مورد برنامه‏های تلویزیون و کامپیوتر در اغلب خانواده‏ها اختلاف نظر زیادی وجود دارد. گاهی والدین در حال دیدن برنامه‏ای هستند، اما فرزندان را از آن منع می‏کنند. این‏گونه برخوردها، اعتماد کودکان و نوجوانان را از والدین سلب کرده و آنان را عالمان بدون عمل معرفی می‏کند. گاهی زمان پخش و محتوای برنامه‏های تلویزیون و استفاده از کامپیوتر به مشاجرات خانوادگی دامن می‏زند. بعضی از برنامه‏ها ممکن است موجب بدآموزی‏هایی شود و تاثیر منفی داشته باشد.

همچنین دیدن برنامه‏ها در شب‏های درسی، کودکان را از انجام تکالیف درسی باز می‏دارد. والدین در برابر چنین مسائلی حساسیت دارند و به جای توضیح و بیان مطالب و تنظیم برنامه‏ای صحیح، در برابر فرزندان خود قرار می‏گیرند. نتیجه این کار ارتباط نادرست خانواده با فرزندان و ایجاد قواعدی خشن‏تر و انعطاف‏ناپذیر است که روابط اعضای خانواده را بدتر کرده و بهره‏ای از آن نمی‏برند.لذا چگونگی گذران اوقات فراغت از مسایل بسیار مهمی است که همواره باید مورد توجه والدین قرار بگیرد تا مانع از وقت گذرانی های کودکان و نوجوانان گردد.