روزی روزگاری نه دور از این روزها، درختان شهر ما چه غوغایی داشت، پر بود از گنجشگها و گلهای فراوان و چه صفایی داشت حال و هوای آن روزگار...
پاییز بود و رنگارنگی برگ درختانش، طراوت بارانش. شمیران، دربند و دارآباد چه آواز و شعرهای قشنگی داشتند.
آسمان، آبی و خوشرنگ بود و خبری از تنگی نفس و بی بادی نبود!
برفهای زمستانی کوههای شمال شهر تهران، آب زلال و گوارا را به مردم پیشکش میکردند و چشم من، دنبال رود آسمان میرفت.
اما چه شد؟ چرا حالم چنین زار است و رویم چنین زرد؟ چرا هوای شهر من، خالی از آن باد صبای خوش سفر گشته است؟
من یک شهروند ساده و معمولی هستم که نه حقوق دانم و نه قاضی. اما یاد گرفتهام با پیروی از داشتههای فرهنگیمان به حقوق دیگر افراد احترام بگذارم.
من، شهروندی هستم که یاد گرفتهام باید نگران سلامت کودکی باشم که صدای زیبای خندههایش روحم را سرشار از شور زندگی میکند. نیاکان ما نخستین انسانهایی بودند که حقوق بشر را محترم شمرند پس باید به حقوق مردمان سرزمینم احترام بگذارم.
من هم مانند بسیاری از شهروندان یک خودرو ساخت ایران دارم اما یادگرفتهام که از این وسیله، استفاده مناسب و به جایی داشته باشم. با وجودی که صدها لیتر بنزین ذخیره دارم اما به حرمت دیگر افراد، هرگز در سطح شهر به صورت تک سرنشین از آن استفاده نمیکنم. یاد گرفتهام سوخت چهار نفر دیگر را مصرف نکنم و با جمله معروف «پولش را میدهم!» سر و ته قضیه را به هم آورم.
میخواهم، کودکان شیرین سخن و خنده روی شهرم به راحتی، نفس بکشند.
در سفرهای برون شهری نیز جانب احتیاط را رعایت مینمایم و باز هم برای صرفهجویی در مصرف سوخت، باد لاستیکها را تنظیم و فیلتر هوا را چک میکنم.
و هرگز فراموش نخواهم کرد که ما نسل تاریخ سازان جهان هستیم، در تاریخ جهان، هر جا نشانی از ادبیات رفتاری و گفتاری، دانش نوین، تحول فرهنگی و اجتماعی هست ردپای عرفان و اخلاق شرق به ویژه ایرانیان نیز دیده میشود.
من یاد گرفتهام با حفظ ارزشها در روابط اخلاقی و اجتماعی و احترام به قانون که حقوق شهروندی من نیز در آن است، به سهم خود، فضایی را برای آرامش و پاکی آسمان شهرم فراهم نمایم.
دلم نمیخواهد با خودروی تک سرنشین، مسیر را برای آمد و شد دیگر ماشینها شلوغتر کنم و خود نیز دچار استرس و اضطراب دیر رسیدن به مقصد شوم.
بیایید بیشتر هوای آبی آسمان شهرمان را داشته باشیم. چرا خود را از تماشای وسعت پاکش محروم سازیم؟
54
نظر شما