مردی که سرانجام رفت

مریم صدرالادبایی
«سرتیپ دوم پاسدار احمد نوریان طی حکمی از سوی سردار قالیباف فرمانده ناجا، به سمت معاون جدید اجتماعی ناجا منصوب شد.»
هشت سال از زمانی که سردار قالیباف فرمانده ناجا این حکم را به احمد نوریان داده است، می‌گذرد. حالا دیگر سردار قالیباف جای خود را به دکتر قالیباف در شهرداری داده است و سرتیپ دوم پاسدار هم حاج‌احمد نوریان شده است.
نوریان همراه فرمانده‌اش به شهرداری آمد و علاوه بر معاونت فرهنگی، اجتماعی شهرداری بعدها سرپرستی سازمان فرهنگی، هنری شهرداری هم به او سپرده شد. قرار بود با این مدیریت یکسان، موازی‌کاری‌ها در سازمان فرهنگی‌، هنری شهرداری و معاونت‌ اجتماعی پایان پذیرد اما نه‌تنها این اتفاق نیفتاد بلکه موازی‌کاری‌ها میان این دو سازمان پررنگ‌تر شد و انتقادهایی از عملکرد سازمان فرهنگی، هنری شهرداری را به دنبال داشت. در یکی از این انتقاد‌ها یکی از اعضای شورای شهر، احمد نوریان را به چالش کشید و نسبت به میزان تحصیلات و سنخیت تخصصی کارمندان سازمان فرهنگی و هنری شهرداری با وظایف محوله، انتقادات جدی کرد. نوریان البته براساس نجابت ذاتی‌اش پاسخ نداد که این سازمان میراث شهردار قبلی و رئیس سازمان فرهنگی، هنری او یعنی رحیم‌مشایی بوده است.

با آنکه احمد نوریان که در زمان تصدی‌گری‌اش در معاونت اجتماعی ناجا از بنیانگذاران مؤسسه نسبتا موفق ناجی هنر به حساب می‌آید، اما در شهرداری پرونده قابل دفاعی از خود در سازمان پرحاشیه فرهنگی، هنری به جای نگذاشت. شاید کارکردن در محیط‌های مردانه انتظامی برای نوریان به مراتب راحت‌تر از کار کردن در محیط‌های فرهنگی بوده است چرا که مدت کوتاهی پس از منصوب‌ شدن به سمت رئیس سازمان فرهنگی، هنری شهرداری در اختتامیه نمایشگاه ادیان توحیدی در زمانی که پشت تریبون قرار می‌گیرد، یکی‌یکی خانم‌های بدحجابی را که نمایندگان ادیان مختلف بوده‌اند با دست‌ نشان داده و از آنها می‌خواهد یا حجابشان را درست کنند یا سالن را ترک کنند!
با این وجود بعید است شهردار تهران از یار و همراه سال‌های دور خود بتواند به راحتی بگذرد و برای او مسئولیتی در نظر نگیرد.