نقش سبیل در سیاست ایرانی

 این طور که در اخبار آمده آقای مرتضوی به آقای حداد عادل دست مردانه داده و قول شرف که استعفا بدهد. جمعی از نمایندگان خواستار استیضاح هم با شنیدن این خبر امضاهایشان را پس گرفته‌اند. خب، خیر است انشاالله.
جای خالی فتوت و جوانمردی در فضای سیاسی کشور کاملا مشهود است. سکه رایج این روزها تهمت و دروغ و افشاگری و تهدید و عربده‌کشی است. در چنین فضای مسمومی شنیدن کلماتی مثل «مردانه» و «شرافتمندانه» باعث خوشحالی است. اما آیا ماجرا به همین سادگی است؟ یعنی آنها که قرار بود یک وزیر را استیضاح کنند با شنیدن واژه «دست مردانه» باید آنقدر احساساتی شوند که از خیر استیضاح بگذرند؟ اشتباه نکنید، من طرفدار استیضاح نیستم. به اندازه کافی در زندگی روزمره ما تنش و استرس وجود دارد. سن من هم از به وجد آمدن از این هیجان‌های کاذب گذشته است. آنقدر عقل هم دارم که بفهمم برکناری یک وزیر و معرفی یک وزیر دیگر چه هزینه هایی بر مردم و حاکمیت تحمیل خواهد کرد. حرف من چیز دیگری است. من می گویم استیضاح یک وزیر کار ساده و پیش پا افتاده ای نیست. شوخی هم نیست. وقتی جمعی از نمایندگان به نتیجه می‌رسند که یک وزیر را استیضاح کنند یعنی خیلی از بایدها و نبایدها را در نظر گرفته‌اند. یعنی حساب خیلی چیزها را کرده‌اند. وقتی کاری حساب و کتاب پیدا می‌کند، از خیر آن گذشتن هم باید حساب و کتاب داشته باشد. اگر فردا روزی آقای مرتضوی زد زیر همه چیز و نخواست استعفا بدهد نمی‌توان گفت: «مرد حسابی ما روی قول مردانه‌ات حساب کرده بودیم پس کو مرام و معرفتت داش؟» اگر در سیاست تار سبیل و قول شرف و قسم حضرت عباس اعتباری می داشت خوب بود اما می دانم و می دانید که سیاست جای این حرف‌ها نیست. هر تعریفی که از سیاست داشته باشیم «تدبیر» را نمی توانیم از آن حذف کنیم. هر تعریفی هم که از تدبیر داشته باشیم نمی توانیم روی دست مردانه و قول شرافتمندانه آقای مرتضوی حساب باز کنیم.
بحث من شخص مرتضوی نیست، شاید اصلا تا زمان انتشار این یادداشت ایشان واقعا استعفا داده باشد و ماجرا فیصله پیدا کرده باشد، بحث من بر سر روش و منشی است که داعیه‌داران سیاست  پیش گرفته‌اند. عامه مردم از جمله خود بنده تصویری که از کار سیاسی دارم با شنیدن چنین روایت‌هایی کاملا فرو می‌ریزد. البته شاید در پس پرده ماجراهای دیگری در کار است و آنچه ما می‌شنویم صرفا روایتی است برای مجاب کردن ساده‌دلانی چون بنده، که در آن صورت باید به سازندگان این روایت‌ها گفت این درست که مخاطب شما ساده‌دل (ساده‌لوح؟) است و بارها و بارها ساده‌دلی خود را نیز به اثبات رسانده اما آنقدرها هم که شما فکر می‌کنید از مرحله پرت نیست، لطف کنید و کمی ذوق و وقت صرف این روایت‌ها کنید. پیشاپیش از لطف و عنایت شما سپاسگذارم.