نسبت سعدی و محمود احمدی‌نژاد

تصاویر آقای احمدی‌نژاد در سعدیه شیراز را که دیدم لذت بردم. شوخی نمی‌کنم. خدا شاهد است حقیقت را می‌گویم. اگرچه آقای رییس‌جمهور یکی دو بار از عهده درست خواندن شعر برنیامد اما نفس سخن گفتن رئیس‌جمهوری که هربار سخن می‌گوید  اهل فضل و ادب نگران مي شوند؛ از شعر و ادب، قابل تقدیر و ستایش است. نیاز ما به شعر و ادب فارسی یک نیاز فانتزی و انتزاعی نیست. آن‌قدر به سیاست و نزاع‌های بیهوده سیاسی سرگرم بوده‌ایم که فراموش کرده‌ایم اگر حافظ و سعدی و مولانا و فردوسی نبودند ما هم نبودیم. دست کم آنچه امروز هستیم نبودیم. ظاهرا اهل سیاست نسبتی با شعر و ادب ندارند اما اگر بتوانیم کمی از مشهورات زمانه فاصله بگیریم و با تامل در این مفاهیم غورکنيم می‌بینیم که اگر آموزه‌های سعدی در سیاست می‌توانست سرمشق اهل سیاست باشد امروز جایگاه ما در سیاست خارجی واوضاع ما در سیاست داخلی به گونه دیگری می‌بود. بی‌تعارف و صریح باید بگویم اوضاعمان خیلی بهتر از این می‌بود. سعدی به تعبیر استاد رضا داوری اردکانی آموزگار ادب و اخلاق بود و با شعرش نگهبان و نگه‌ دارنده‌ی زبان و فرهنگ ما شد. آن که با عالم شیخ اجل انس و الفت برقرار می‌کند ذهن و زبانش انباشته از معارف اسلامی- ایرانی خواهد شد و خواهد توانست در کردار و گفتار نماینده شایسته فرهنگ درخشان ملی و دینی ما باشد. امیدوارم تعریف و تمجیدهای آقای احمدی‌نژاد از سعدی فقط منحصر به یک یاد و مراسم خاص مناسبتی نباشد. هرچند توقع این که ایشان –با این همه مشغله‌ای که دارند- با سعدی انس و الفت برقرار کنند توقع به جا و معقولی نیست اما می‌توان از آقای رئیس‌جهمور خواهش کرد دست کم هفته‌ای چند دقیقه را به مطالعه سعدی اختصاص دهند. بدون شک دمخور شدن با حضرت سعدی محاسن فراوانی دارد. کم‌ترین حسن آن تنزیه زبانی است. اگر با گوش جان سخن حضرت سعدی را بشنویم آن‌گاه نه تنها با دوستان که با دشمنان خود نیز به گو‌نه‌ای دیگر سخن می‌گوییم. آن گاه ظرافت و رندی و ملاحت را چاشنی گفتار روزمره خود خواهیم کرد. آن گاه خطاب به دیگران، حتی اگر دشمن خونی‌مان باشند نخواهیم گفت: آب رو اون جایی بریزین که می‌سوزه. آن گاه حتی برای تخریب و تمسخر دیگران نخواهیم گفت: اون ممه رو لولو برد. از صمیم جان امیدوارم رئیس‌جمهور ملت ایران که باید نماینده شایسته‌ای برای مردم مسلمان ایران باشد و سفیر فرهنگ و تمدن ایران اسلامی در تمام جهان در این یک سال و اندی باقی‌مانده از عمر ریاست جمهوری‌اش به گونه‌ای سخن بگوید که تاثیر شیخ اجل بر گفتار ایشان کاملا نمایان باشد. و هیچ کس نه دشمنان خارجی و نه غرض ورزان داخلی ادبیات ایشان را بهانه‌ای برای حتی شوخی و طنز و مطایبه قرار ندهند. آیا این آرزوی شیرین دست یافتنی و محقق خواهد شد؟!