در روزگاری که مردم ایران بیش از هر زمان دیگری با دغدغههای گوناگون اقتصادی، اجتماعی و دست و پنجه نرم میکنند ، هر نشانهای از حیات، هر خبر امیدوارکننده و هر جلوهای از بازگشت زندگی میتواند مرهمی بر دلهای خسته باشد.
در چنین روزهایی، شنیدن خبر احیای دوباره دریاچه ارومیه تنها یک خبر زیستمحیطی نیست؛ پیامی از امید، استقامت و رحمت الهی است.
احیاء مجدد دریاچه ارومیه نشانه ایست بر جاری بودن زندگی و نگاه پر مهر خداوند به این سرزمین.
دریاچه ارومیه سالها در برابر چشمان ما آرامآرام رنگ باخت. پهنهای که روزگاری مایه افتخار، زیبایی و زندگی بود، به نمادی از نگرانی و اندوه تبدیل شد. بسیاری از مردم با دیدن تصاویر خشکی آن، احساس میکردند بخشی از خاطرات، هویت و زیبایی سرزمینشان در حال از دست رفتن است. اما امروز، هر قطره آبی که به این دریاچه بازمیگردد، یادآور این حقیقت است که هیچ زمستانی ابدی نیست و هیچ مشکل و سختی نمیتواند ، امید را برای همیشه از دل انسانها بگیرد.
باران، رودخانهها، درختان و دریاها تنها پدیدههای طبیعی نیستند؛ جلوههایی از رحمت پروردگارند. دریاچه ارومیه نیز یکی از همین نعمتهای بزرگ الهی است؛ نعمتی که شاید تا زمانی که در معرض نابودی قرار نگرفت، بسیاری از ما ارزش واقعی آن را درک نکرده بودیم.
امروز که نشانههایی از بازگشت حیات به این دریاچه دیده میشود، نخستین وظیفه ما شکرگزاری است. شکرگزاری نه فقط با زبان، بلکه با عمل. شکر واقعی آن است که قدر نعمت را بدانیم و برای حفظ آن تلاش کنیم.
حال که بار دیگر فرصت زنده ماندن این میراث ارزشمند نصیب ما شده است، باید نشان دهیم که از تجربههای گذشته درس گرفتهایم.
مردم ایران در سالهای اخیر سختیهای بسیاری را پشت سر گذاشتهاند. فشارهای اقتصادی، نگرانیهای اجتماعی، دغدغه آینده فرزندان و مشکلات روزمره، روح و روان جامعه را خسته کرده است. در چنین شرایطی، طبیعت میتواند پناهگاهی برای آرامش و امید باشد. دیدن آب در بستر دریاچهای که روزی در آستانه نابودی قرار داشت، به ما یادآوری میکند که بازسازی و احیا همیشه ممکن است؛ چه برای طبیعت و چه برای زندگی انسانها.
دریاچه ارومیه امروز تنها به آب نیاز ندارد؛ به عشق، آگاهی و مسئولیتپذیری ما نیز نیازمند است. احیای آن نباید به یک پروژه کوتاهمدت یا یک خبر گذرا محدود شود. این دریاچه بخشی از آینده فرزندان ماست. اگر امروز از آن مراقبت کنیم، نسلهای بعدی نیز از زیبایی، برکت و مواهب آن بهرهمند خواهند شد.
همه ما در این مسئولیت شریک هستیم؛ از مسئولان و کارشناسان گرفته تا کشاورزان، صنعتگران و شهروندان عادی. مدیریت درست منابع آب، پرهیز از اسراف، توجه به محیط زیست و حمایت از برنامههای علمی و پایدار، گامهایی هستند که میتوانند ضامن بقای این نعمت الهی باشند.
بیایید امروز در کنار شکرگزاری برای بازگشت حیات به دریاچه ارومیه، عهدی تازه ببندیم؛ عهدی برای پاسداری از نعمتهای الهی، برای احترام به طبیعت و برای ساختن آیندهای بهتر. بیایید به فرزندانمان بیاموزیم که آب تنها یک منبع مصرفی نیست؛ امانتی است که خداوند در اختیار ما قرار داده است.
باشد که دریاچه ارومیه بار دیگر با تمام شکوه خود بدرخشد و به نمادی از امید، همبستگی، شکرگزاری و رحمت الهی برای مردم ایران تبدیل شود.
* کنشگر مدنی
نظر شما