محققان در تحقیقات جدید خود دریافتند که خطر سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی می تواند با توسعه اختلالات اوتیسم مرتبط باشد.
تحقیقات جدید نشان داد: کودکانی که والدین یا خواهر و برادر اسکیزوفرنی یا اختلال دو قطبی دارند ممکن است در معرض خطر بیشتری از توسعه اختلالات طیف اوتیسم قرار گیرند.
دَرخودماندِگی یا اوتیسم نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی، کلامی غیر طبیعی مشخص میشود. علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز میکند و علت اصلی آن ناشناخته است.
این اختلال در پسران شایع تر از دختران است. وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز اوتیسم ندارد. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارتهای ارتباطی تأثیر میگذارد.
کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و فعالیتهای مربوط به بازی، مشکل دارند. این اختلال ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار میسازد. در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری نیز دیده میشود. در این افراد حرکات تکراری (دست زدن، پریدن) پاسخهای غیر معمول به افراد، دلبستگی به اشیا و یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده میشود و ممکن است در حواس پنجگانه (بینایی، شنوایی، بساوایی، بویایی و چشایی) نیز حساسیتهای غیر معمول نشان دهند. هسته مرکزی اختلال در اوتیسم، اختلال در ارتباط است.
محققان به رهبری دکتر پاتریک سالیوان از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل، نتایج خود را پس از مطالعه از مردم سوئد و اسرائیل به ثبت رساندند.
تیم محققان دریافتند: سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی به شدت و تقریبا سه برابر به اختلال اوتیسم در کودکان، مرتبط است.
روشن نیست که چگونه اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی ممکن است با اختلال اوتیسم در ارتباط باشد. در این تحقیقات ثابت نشده که هیچ یک از این اختلالات روانی در واقع باعث اوتیسم شود، اما ارتباط وجود دارد.
در عوض، هر سه اختلالات ممکن است عوامل مشترک را داشته باشد.
301301
نظر شما