به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقت و عمر انسان از گرانبهاترین سرمایههای اوست و مؤمن باید در هر لحظه ارزش آن را به خاطر داشته باشد. «مراقبه» به این معناست که انسان با هوشیاری، مراقب نفس خود باشد تا مبادا اعضا و جوارحش در مسیری برخلاف رضایت خداوند به کار گرفته شوند. غفلت از این مراقبت میتواند سرمایه ارزشمند عمر را در مسیر تباهی هدر دهد.
علامه حسنزاده آملی(ره) با نقل سخنی از مرحوم شیخ محمد بهاری، مراقبه را به «کشیک نفس کشیدن» تعبیر میکند؛ یعنی انسان پیوسته مراقب نفس خویش باشد تا اعضا و جوارح او را به سوی خلاف و معصیت سوق ندهد.
مرحوم شیخ محمد بهاری(ره)، از شاگردان برجسته علامه قاضی(ره)، درباره معنای مراقبه میفرماید:
«معنی مراقبه کشیک نفس را کشیدن است که مبادا اعضاء و جوارح را به خلاف وا دارد، و عمر عزیز را که هر آنی از آن بیش از تمام دنیا و مافیها قیمت دارد، ضایع بگرداند.»
بر اساس این نگاه، مراقبه نوعی مراقبت مستمر از نفس است؛ مراقبتی که انسان را نسبت به رفتار، تصمیمها و عملکرد اعضای بدنش هوشیار نگه میدارد تا لحظههای ارزشمند عمر در مسیر گناه و نافرمانی از دست نرود.
در حقیقت، انسان با «کشیک نفس» تلاش میکند پیش از آنکه غفلت، او را به سوی معصیت بکشاند، رفتار و خواستههای خود را تحت نظر داشته باشد و اجازه ندهد سرمایهای به ارزش عمر، بیهوده تلف شود.
منبع: تذکرة المتّقین، ص ۵۶
نظر شما