ایرنا نوشت:

برای هیچ کدام از ما ایرانیان افتخار آمیز نیست که کشورمان در زمره ˈپناهجوفرست ترینˈ کشورهای جهان باشد.

اگر مسوولان نیز به این عدد نمی بالند - که نمی بالند - انتظار می رود برای فرو کاستن از آن، عملگرایی مدبرانه پیشه کنند تا ایرانی جماعت، هرگز در اندیشه ترک سرزمین مادری و خاک پدری نیفتد.

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان با انتشار گزارش مفصلی از وضعیت پناهندگی و پناهجویی در سال 2013، اعلام کرده است که چهار درصد کل پناهجویان جهان در سال گذشته میلادی ایرانی بودند.

اگر در سال 2013، مردم سوریه در رأس پناهجویان جهان بودند، علتش این بوده که این کشور درگیر یک جنگ داخلی است. یا اگر افغانستان یا عراق هنوز در فهرست پناهجو فرست ترین کشورهای جهان هستند، می توان با اشاره به ناامنی داخلی این کشورها مسأله را توضیح داد. اما بالا بودن نرخ پناهجویان کشورهایی مانند ایران، روسیه، صربستان و... که درگیر جنگ های داخلی یا خارجی نیستند، شگفت انگیز است.

خوشبختانه با عنایت خداوند، تدبیر مسوولان و همت مردم، امنیت در ایران برقرار است و ناامنی هایی نظیر جنگ، امواج تروریستی، نزاع های داخلی و قبیله ای و ... از این سرزمین دور است. بنابر این، کسی نمی تواند با استناد به این بهانه ها، از کشور خارج شود و تقاضای پناهجویی دهد.

بنابر این باید مساله را در محورهای دیگری کاوید. این که چهار درصد پناهجویان جهان در سال 2013 ، از کشور امن و با ثباتی مانند ایران باشند، موضوعی نیست که بتوان از کنار آن با بی اعتنایی گذشت.

بسیاری از این افراد، برای آن که به هدف خود برسند، ناخواسته در دام قاچاقچیان و کلاهبرداران می افتند. سرنوشت اکثر این افراد نیز نامعلوم است: عده اندکی به هدف می رسند، گروهی در آرزوی اقامت در کشوری دیگر مالباخته می شوند، جمعی در کشورهای واسط، رها و سرگردان می شوند و به فلاکت می افتند. عده ای جان خود را از دست می دهند، مانند افرادی که در سال گذشته در مسیر دریایی استرالیا غرق شدند و حتی جسد هایشان هم پیدا نشد. جمعی به مقصد می رسند و بی آن که به بهشت برینی که تصورش را می کردند نائل آیند ، سر از کمپ های آوارگان در می آورند و تا مدت نامعلومی، دچار برزخ بلاتکلیفی می شوند و ... .

به جمعیت پناهجویان، باید انبوه ایرانیانی که مهاجرت می کنند را نیز افزود تا مشخص شود که چه حجم بزرگی از جمعیت ایران، در روندی مستمر، در حال ترک کشور است.

برای هیچ کدام از ما ایرانیان، افتخار آمیز نیست که کشورمان در زمره ˈپناهجوفرستˈ ترین کشورهای جهان باشد. اگر مسوولان نیز به این عدد نمی بالند - که نمی بالند - انتظار می رود برای فرو کاستن از آن، عملگرایی مدبرانه پیشه کنند تا ایرانی جماعت، هرگز در اندیشه ترک سرزمین مادری و خاک پدری نیفتد.


23231

 

کد خبر 346132

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
8 + 6 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 8
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 1
  • بی نام IR ۱۳:۱۶ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    35 3
    تعداد افرادي كه مهاجرت ميكنند خيلي بيشتر از پناهنده هاست
  • بی نام SE ۱۴:۲۳ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    41 5
    در این مقاله آمده که... "خوشبختانه با عنایت خداوند، تدبیر مسوولان و همت مردم، امنیت در ایران برقرار است"... ولی همین آمار بالای تعداد پناهجویان و مهاجرین از ایران نشان دهنده این واقعیت تلخ است که این امنیت ادعایی در همه زمینه ها و برای همه وجود ندارد.
  • بی نام A1 ۱۴:۴۱ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    23 16
    دوستان عزیز بنده سوئد زندگی میکنم در اداره مهاجرت شمار زیادی از دوستان ایرانی که پناهنده شده اند رو از نزدیک باهاشون صحبت کردند ..اکثرا از طبقاتی در ایران بوده اند که شانس موفقیت و کار و تحصیل نداشته اند داخل کشور و برای استفاه از مزایای پناهندگی اجتماعی خودشون رو به کشورهای اکاندیناوی میرسونن ... خیلی از این دوستان تفکرشون اینه قبل از پناهندگی که از کشور خودشون به بهشت برین میرند ...ولی تنها بعد از چند ماه که از اقامت شون در کشور میزبان میگذره (در بهترین حالی که طرف پناهندگی اش تایید بشه و نیازی به اقامت در کمپ پناهندگان نداشته باشه ) حس پوچی و افسردگی شدید گریبان گیرشون میشه ! ولی راه برگشتی ندارند متاسفانه !
  • بی نام A1 ۱۵:۱۳ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    14 2
    جای تبریک داره!
  • متولدماه مهر A1 ۱۷:۳۲ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    24 7
    هرچی خوشی و دلخوشی هست، مال گذشته هست، همه اش میشنوی: یادش بخیر...، حال و امروزمون که نیاز به شرح نداره! فقط معدودی زندگی میکنند و این میون، ما زنده هستیم! واسه این که کم نیاریم، خودمونو اون و اینو دلداری میدیم: خداروشکر! سلامتیم! یادآوری کنیم که آره! اگه چیزی نداری و همه چیز آرزو شده و ... لااقل شاکر سلامتی باشیم! آینده؟ سال 92 آینده سال 91 بود! نبود؟ سال 91 هم آینده بود... خوش به حال اونها که دارند و میتونن مگه عمر آدم چقدره؟ با یه تاخیر 10 پانزده ساله به آرزوهات میرسی! این رسیدن از صدتا دشنه دردش بیشتره! چون تو راه رسیدنش، خیلی چیزها و کسان رو از دست دادی و ... دیگه... دیگه اینی که بهش رسیدی، آرزوت نیست! هوای آلوده، گرونی، بیکاری، ناامنی، هزارو یک جور محدودیت... آدم کم میاره!!
  • بی نام EU ۱۸:۰۱ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۴
    30 1
    جوان 30 سالشه دکترا داره، هنوز کار نداره منظورم کار با حقوق چند میلیونی نیست بلکه کار با حقوق وزارت کار یا بهتر بگم کار با حقوق خط گرسنگی.
  • بی نام IR ۰۱:۴۶ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۵
    5 5
    بخداهـيچ جاايران نميشه ولي متاسفانه داخل ايران كسي به كسي نيست
  • بی نام A1 ۱۴:۳۳ - ۱۳۹۳/۰۱/۰۶
    5 1
    از فیلتر شگنت معلومه کجا زندگی میکنی