بخش مرمت کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی حدود 120 سند از 300 مجلس تعزیه را طی دو هفته گذشته از آغاز پروژه، مرمت کرده است. همچنین تا اکنون تمام مجالس تعزیه که در بخش نسخ خطی وجود دارند شناسایی شده است.
شیوه و نحوه مرمت این مجالس تعزیه به این صورت است که این اسناد در مرحله اول ضد عفونی می شوند، تاشدگیها، لبه های پریده و نقاط پاره شده و دیگر قسمت های آسیب دیده را با کاغذ مخصوص مرمت پر کرده ، کاغذ را استحکام بخشی کرده و سپس هر ورق را داخل یک لمینت ویژه قرار می گیرد و کل مجموعه مجلس را داخل یک لمینت واحد جای می گیرد.
تعزیه نویس ها در آغازِ کار اشعار تعزیه را در «بیاض» (کتابچهای که جهت یادداشت در بغل گذارند) می نوشتند. هر دفتر شامل یک یا چند مجلس تعزیه بود، تعزیه مثل نمایشنامههای کلاسیک یونان قدیم در یک پرده نوشته می شد که آن را مجلس می نامیدند. تعزیه خوانان معمولاً به تناسب ایام ، از جمله دهه اول محرم ، برای هر روز موضوع و مجلس ویژه ای داشتند.
واژه تعزیه یا تعزیت در اصل به معنای توصیه به صبر کردن ، تسلی دادن و پرسش از بازماندگانِ درگذشتگان و در برخی مناطق ایران مثلاً در خراسان به معنای «مجلسِ ترحیم» است. در میان شیعیان غیر ایرانی (در عراق و شبه قاره هند) لفظ تعزیه با وجود ارتباط با مصائب شهدای کربلا، به معنای «شبیه خوانی» به کار نمی رود بلکه آنان تعزیه را به مراسمی نمادین اطلاق می کنند که در آن دسته های عزاداری در طول مراسم ، شبیه ضریح یا تابوت امام حسین (ع) را بر دوش می کشند و هم در پایان روز عاشورا هم در روز اربعین آن را به خاک می سپارند. از سوگواری مسلمانان، بویژه شیعیان، بر مصائب اهل بیت پس از واقعه کربلا و شکل گسترده تر و کاملتر و رسمی آن در دوره آل بویه (320ـ 448) گزارش هایی در دست است.
نظر شما