ماموریت دشوار زنگنه در اوپک/ چه کسی سهم نفت ایران را دزدید؟

تسنیم به نقل از بلومبرگ نوشت: وزیر نفت ایران ثابت کرده قادر است از بدترین شرایط بهترین را بسازد. هدف او این است که نشان دهد ایران را نمی توان دست کم گرفت.

بیژن نامدار زنگنه طولانی مدت ترین وزیر نفت ایران است. وی طی ۱۴ سالی که بین تهران و مقر اوپک در وین رفت و آمد داشت، ثابت کرده هم در تجارت پشت درهای بسته جایی که در مورد سیاست تصمیم می‌گیرند مهارت دارد و هم در دیپلماسی عمومی وزیران که در مورد بازار جهانی نفت و گفتگو می کنند.
ولی وی در نشست روز دوشنبه، چهل و هشتمین حضور خود در اوپک، از چند جنبه تحت فشار خواهد بود. صادرات نفت ایران پس از ازسرگیری تحریم های ترامپ سقوط کرده و باعث فشار به اقتصاد ایران و اجبار آن به رفتن تا مرز جنگ با آمریکا شده است. در این بین، دستور کار سیاست اوپک تا حد زیادی توسط عربستان نوشته می شود، کشوری که در حال حاضر بیشترین تسلط را در بازار نفت دارد.
در سال‌های اخیر زنگنه ۶۷ ساله ثابت کرده قادر است از بدترین شرایط بهترین را بسازد. هدف او این است که نشان دهد ایران را نمی توان دست کم گرفت.
وی عقیده دارد اوپک در حال ضعیف شدن است چون اولویت عربستان روابط دوجانبه با روسیه است. کشوری که حتی عضو رسمی اوپک هم نیست ولی موثر ترین عضو اتحاد اوپک و غیر اوپک است که در سال ۲۰۱۶ شکل گرفت.
زنگنه گفت:« اوپک در خطر یکجانبه گرایی برخی اعضا قرار دارد و خطر فروپاشی آن را تهدید می کند» .

زنگنه


صادرات نفت ایران از زمان وضع دوباره تحریم ها توسط آمریکا کاهش یافته است. در هفته‌های اخیر وی درگیر مسئله جزئی زمان نشست اوپک بود. پس از توافق وزرا برای ماه ژوئن، روسیه اصرار داشت تاریخ نشست تا پس از اجلاس جی ۲۰ به تعویق بیفتد. ایران مخالف این تاریخ بود.
زنگنه رابطه کاری خوبی با علی النعیمی وزیر انرژی سابق عربستان داشت. در سال ۲۰۰۰ زنگنه از امضای ابلاغیه نهایی پس از مشورت نعیمی با وزیر انرژی آمریکا در اجلاس خودداری کرد.
این اتفاق بارها پس از وضع دوباره تحریم ها توسط آمریکا در ۲۰۱۸ افتاد. در ژوئن سال گذشته، زنگنه با عصبانیت از یک نشست بیرون آمد چون اعتقاد داشت عربستان از تحریم ها برای دزدیدن سهم ایران در بازار استفاده می کند. شش ماه بعد وی این نشست را به روز دوم کشاند تا ایران را از کاهش تولید معاف کند.
زنگنه در ۱۹۹۷ توسط محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت، وزیر نفت شد و تا زمان انتخاب محمود احمدی نژاد وزیر نفت بود و در اولین وظیفه اش سعی کرد سرمایه گذاران خارجی را به صنعت انرژی ایران بازگرداند و این کار را با قراردادهای خرید متقابل انجام داد. طی این قراردادها پول سرمایه‌گذاران با نفت پرداخت می‌شد. شرکت توتال فرانسه و ایکوینر نروژ در پروژه های ایران سرمایه گذاری کردند.
وی در دولت حسن روحانی دوباره وزیر نفت شد. طی دوره وزارتش تولید نفت ایران تحت فشار تحریم ها کاهش یافت. با سقوط ایران از رتبه دوم به ششم تولید نفت در اوپک، قدرت آن هم در این گروه کاهش یافت.
وقتی تحریم ها در ۲۰۱۵ برداشته شدند، صادرات افزایش یافت و زنگنه سعی کرد دوباره شرکت‌ها را به ایران بازگرداند. ولی پس از انتخاب ترامپ در ۲۰۱۶ همه چیز مشکل تر شد.
هنوز هم زنگنه در وین جدی گرفته می‌شود و وزرای نفت اوپک به او احترام می گذارند.
وقتی زنگنه در دسامبر سال گذشته وارد هتل کمپینسکی شد، خبرنگاران سعی داشتند دوربین ها و میکروفن های خود را به او برسانند ولی وی با آرامش یک پیام ساده را منتقل کرد :« ایران تا زمانی که تحت تحریم باشد، نمی‌تواند در توافق کاهش تولید شرکت کند و اجازه نمی‌دهد سایر اعضا سهم آن را در بازار بدزدند» .

۲۲۳۲۲۳

کد خبر 1274656

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 9 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 1
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 1
  • IR ۱۱:۴۲ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
    0 0
    نمی شه یک سازو کار جدید غیر از اوپک و نوپک ساخت؟