در دنیای کنونی موضوع مشارکت سیاسی از جمله مسائل مهم برای رهبران سیاسی بشمار می آید. اهمیت این موضوع از یکطرف به عنوان پارامتری برای سنجش میزان مشروعیت و کارآمدی یک نظام سیاسی و از سوی دیگر به عنوان پشتوانه ای برای دولتمردان یک کشور در جهان بین الملل می باشد. بنظر می رسد اهمیت این موضوع در شرایط کنونی برای رهبران جمهوری اسلامی ایران دو چندان باشد. چراکه از یکطرف غرب به رهبری آمریکا هر روز با متمسک قراردادن بهانه ای جدید درصدد تنگ ترکردن حلقه محاصره ایران می باشد و از سوی دیگر باتوجه به خیزش های مردمی در منطقه، غرب درصدد تخریب چهره نظام ایران به عنوان یک الگوی جایگزین برای رهبران جنبشهای مردمی در خاورمیانه و شمال آفریقا می باشد.
در چنین شرایطی در داخل ایران بدلیل نزدیک بودن انتخابات مجلس نهم رقابت گروههای سیاسی شدت یافته است. نهادینه نشدن فعالیت های حزبی در ایران سبب گردیده است تا رقابت های سیاسی در ایران بیشتر ویژگی فصلی داشته باشد و تنها در آستانه انتخابات بویژه انتخابات مجلس شدت گیرد. باتوجه به چنین پیشینه ای از اکنون تلاش هریک از گروههای سیاسی برای کسب حداکثری کرسیهای مجلس نهم هویدا است.
اما از آنجاکه رقابت گروههای سیاسی در ایران براساس بازی با حاصل جمع صفر ونه مضاعف می باشد در این میدان رقابت گاه گروههای سیاسی منافع ملی و خطوط قرمز را نادیده گرفته و برای خلع سیاسی طرف مقابل به تاکتیک هایی متوسل می شوند که نه تنها تأمین کننده منافع ملی نیست بلکه فراروی آن چالش هایی نیز ایجاد می کند که شاید یکی از مهمترین آنها کاهش سطح میزان مشارکت سیاسی باشد.
لذا بنظر می رسد در شرایط کنونی از منظر داخلی یعنی نام گذاری سال به عنوان جهاد اقتصادی و از نظر بین المللی معرفی ایران به عنوان یک الگو برای رهبران جنبشهای مردمی در منطقه، برای گروههای سیاسی افزایش مشارکت سیاسی در انتخابات آینده باید مهم باشد و این مهم تنها زمانی امکان تحقق پیدا می کند که رهبران جریانهای سیاسی خطوط قرمز نظامی یعنی جمهوری اسلامی، ولایت فقیه و قانون اساسی را در رقابت های خود مدنظر قرار داده و به این اصل مهم در انتخابات ایمان داشته باشند که حیات سیاسی آنها به حیات رقیب است و نه حذف رقیب.
نظر شما