عزیز محمدی رئیس فدراسیون فوتبال اعتراف کرد عامل اصلی تساویهای متوالی داربی سیاستهای غلط فدراسیون فوتبال بوده است. سردار پس از سالها حضور در فوتبال، وقتی دلزدگی مردم از فوتبال را در داربی 67 دید، تاب نیاورد و لب به اعتراف گشود: «این تقصیر ماست. وقتی از هفتهها قبل میآییم و مدام در گوش بازیکنان میخوانیم که از حساسیتهای بازی کم کنیم، کار به جایی میرسد که بازیکن فکر میکند اگر بازی مساوی باشد همه از او رضایت خواهند داشت. پس میبینیم تا بازی مساوی میشود انگار آب سرد روی بازی میریزند.»
او اینگونه به همه سیاستهایی که از سوی سازمان لیگ و کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال اجرا شده بود خط بطلان میکشد، از اینکه مدام از بازیکنان دو تیم خواسته بودند دست از پا خطا نکنند. اینکه او، شریفی و فرمانده انتظامی مسابقات به تمرین تیمها میروند و در محل تمرین به بازیکنان تأکید میکنند کوچکترین حرکتی که سبب تحریک جمعیت شود برایشان عاقبتی تلخ به همراه میآورد. بازیکن که اینگونه شعاع حرکتیاش را کم میبیند، با خود فکر میکند بهترین راه این است که در شرایط تساوی به آب و آتش نزند.
البته شریفی رئیس کمیته انضباطی هم نظری نزدیک به گفتههای عزیز محمدی دارد. او اما اصرار میکند: «مساوی شدن این بازی هیچ سودی برای ما ندارد. از نظر ما هیچ سندی وجود ندارد که نام آنچه رخ داده را تبانی بگذاریم. بیش از هر چیز ترس از باخت است که سبب میشود تا دو تیم نتوانند بازی عادی شان را انجام دهند.»
این همان نکتهای است که علی کفاشیان و تاج هم تأییدش میکنند و حتی نایب رئیس فدراسیون فوتبال از آن به عنوان اتفاقی تلخ یاد میکند که سبب بیاعتمادی مردم به فوتبال میشود.
امیر حاج رضایی در مقام منتقد، این فضاسازی قبل از بازی برای توجیه بازیکنان را یکی از عواملی لقب میدهد که باعث افت حرکتی تیمها میشود و میگوید: «اعتقاد دارم قبل از دربی به دو تیم توصیه زیاد میشود و دو تیم هم بر اساس این تئوری بازی میکنند که نبازند اما در اروپا مشاهده میکنیم که در دربیهای بزرگ یکی از تیمهای میبازد بدون این که به حیثیت تیم بازنده لطمهای وارد شود اما در فوتبال ایران مسائل ظاهراً فرهنگی وجود دارد که در فوتبال مدرن این مسائل وجود ندارد. در ایران در فاصله یک بازی حساس مربی را برکنار میکنند، سپس این مربی ابقا میشود و روز دیگر برای مربی شرط میگذارند. تمام این اتفاقات جریانات ضدفرهنگی است. یک مربی را با برگزاری یک مسابقه ارزیابی میکنند و دائماً هم به او اولتیماتوم میدهند.»
و البته منصور پورحیدری مربی با تجربه فوتبال ایران که بارها داربی را تجربه کرده، میگوید: «در این سالهای آخر جلساتی را برای تیم ما هم میخواستند بگذارند که من موافق شان نبودم. معتقدم این سبک بازیها داربی ما را از اعتبار میاندازد و کار به زودی به جایی میرسد که آزادی بازی به بازی خالیتر از قبل میشود.»
او ادامه میدهد: «اصلاً بحث تبانی نیست اما مدام در گوش بازیکنان میخوانند مبادا خطا کنید. مبادا شوتتان محکم باشد، مبادا... کار به جایی میرسد که دو تیم حتی از فوتبال محکم بازی کردن هم میترسند. تا تیمی عقب میافتد، برای جبران پیش میآید اما بازی که مساوی شد همه چیز ایده آل است. دو تیم از باخت میترسند و این ترس به قدری زیاد شده که حتی از بازیسازی هم ترس و واهمه وجود دارد و این شیوه اشتباه داربی را به روزی انداخته که مردم اعتماد شان را از دست دادهاند. تا روزی که این نگاه عوض نشود بازیها پشت هم مساوی میشود. گرفتن هیجان مسابقه سبب شرایطی شده که امروز در آن گرفتار شدهایم.»
نظر شما