۱- مذاکرات اسلام آباد ۲۰۲۶، آسیاب به نوبت مذاکرات در جمهوری اسلامی ایران است چرا که هیچ مذاکره و مذاکره کننده ای در طول قریب نیم قرن گذشته نبوده که موفقیتی را برای کشور به ارمغان بیاورد و خودش از تیغ تخریبها در امان بماند. البته در کنار اینها بودند مذاکره کنندگانی که نه تنها هیچ دستاوردی در مذاکرات از خود بجا نگذاشتند ولی هم در امان ماندند و هم حکم قهرمانی به خود دادند!.
۲- متاسفانه مذاکره در جمهوری اسلامی ایران با قانون نانوشته ای -در اکثر اوقات- مذمت شده و مذاکره کنندگان موفق بجای تشویق و ارتقاء مورد تخریب شخصیتی و تهدید و تنزل قرار گرفته اند. مذاکراتی نظیر مذاکره با مک فارلین آمریکایی در سال ۱۳۶۵، مذاکرات پایان جنگ تحمیلی ۸ ساله در سال ۱۳۶۶، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در سال ۱۳۶۷، توافق ژنو و امضای برجام در سال ۱۳۹۴ از جمله مذاکرات ثمر بخشی بودند که اگر در هر کشور دیگری بوقوع پیوسته بود، تاکنون باید مجسمه شخصیتهای موثر در آنها، حداقل در مراکز مرتبط با مسئولیت شان ساخته می شد که اینگونه نشد تا مذاکره جایگاهی نیابد!.
۳- امروز روز دیگری است. مذاکره کنندگان ارشد جمهوری اسلامی ایران همچون شهید لاریجانی و شهید خرازی دیگر در میان ما نیستند، «ولایتی» رخت پیری پوشیده، «عراقچی» کمرنگ شده و «محمدجواد ظریف» هم به کنج انزوا کوچانده شده است و برای اولین بار یک شخصیت سیاسی- نظامی خارج از دولت و وزارت امور خارجه به عنوان رأس تیم مذاکره کننده منصوب شده است. اتفاقی که باید آن را از این جهت به فال نیک گرفت که شاید قالیباف بتواند کاری کند که بالاخره چند دهه مذمت مذاکره در کشور به پایان برسد. مذمتی ناروا که کشور را بارها با دوقطبی های مسموم از رسیدن به توافق و صلحی پایدار برای سازندگی و پیشرفت مستمر دور کرد و جز خسارت محض برای ایران، ثمری باقی نگذاشت. با همین استدلال امروز «آنِ تاریخی» قالیباف است که یا بتواند از خود نامی ماندگار برای باز تنظیم اهمیت مذاکره و توافق در ساحت جمهوری اسلامی ایران بسازد و با «واقع بینی» و پذیرش تخریبها و هزینه ها، بر مذمت کنندگان مذاکره و «آرمانگرایی محض» فائق آید و یا بر حفظ آبروی خویش تمرکز کند و مصالح عالی نظام را فدای تخریب نشدن خویش سازد که تکلیف تاریخی آن از الان مشخص است. اصل آسیاب به نوبت مذاکرات درباره قالیباف این جاست!.
۴- حرف آخر اینکه مدتهاست مطالبی را با هاشمی شروع می کنم ولی اینبار بنا دارم با هاشمی تمام کنم. شخصیتی منحصر بود که هم طعم آسیاب به نوبت تخریبها را به قول شهید بهشتی چشید و هم سی سال سنگ آسیاب پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شد تا قریب ۳۰ سال بعد از رحلت امام، جام زهر را در کام خود نگاه بدارد و با افتخار از آن دفاع کند. هاشمی با تحمل چنین آسیاب به نوبتهایی، هاشمی شد تا در پیرانه سری و «وقت عافیت» به نقطه ای برسد که بگوید: «وقت آبرو دادن برای مردم است». آبرویی که البته داد ولی در نهایت با آبرو رفت. عاقبت بخیری هاشمی درس بزرگی برای همه است تا بدانند نوبت آسیاب به نوبتها و آبرو دادن برای مردم همچنان باقی است.
* فعال رسانه ای دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی
نظر شما