ریحانه اسکندری: مارتین شورت، بازیگر و طنزپرداز نامآور، در اظهاراتی تکاندهنده و صریح، سکوت خود را درباره مرگ دخترش، کاترین شورت، شکست. او این واقعه را «کابوسی برای تمام خانواده» توصیف کرد و خواستار پایان دادن به تابوهای پیرامون سلامت روان در جامعه شد.
جزئیات حادثه و تایید رسمی
کاترین در بهمن ماه گذشته در سن ۴۲ سالگی، در محل سکونت خود واقع در تپههای هالیوود درگذشت. دفتر پزشکی قانونی شهرستان لسآنجلس به طور رسمی تایید کرد که علت مرگ وی خودخواسته بوده است. شورت ۷۶ ساله که در یک برنامه گفتگوی تلویزیونی صبحگاهی شرکت کرده بود، این سوگ را با دوران تلخ از دست دادن همسرش، نانسی دولمن، مقایسه کرد؛ زنی که در سال ۱۳۸۹ به دلیل سرطان تخمدان در ۵۸ سالگی چشم از جهان فروبست.
بیماری روان؛ فرجامی همچون سرطان
این هنرمند پیشکسوت با نگاهی عمیق به مقوله تندرستی بیان داشت: «باید درک کنیم که بیماریهای روان و سرطان، هر دو ماهیت بیمارگونه دارند و متأسفانه گاهی هر دو درمانناپذیر و کشنده میشوند. دخترم سالیان متمادی با اختلالات شدید روانی از جمله اختلال شخصیت مرزی دستوپنجه نرم کرد. او با تمام توان جنگید، تا زمانی که دیگر تاب و توانی برایش باقی نماند.»
او در ادامه با اشاره به آخرین لحظات زندگی همسر و دخترش افزود: «آخرین کلام همسرم به من این بود که "مارتین، بگذار بروم" و آنچه کاترین با عمل خود به من گفت نیز همان بود؛ "پدر، بگذار بروم".»
رسالت جدید: خروج از سایه شرمساری
مارتین شورت تاکید کرد که اشتیاقی عمیق دارد تا موضوع سلامت روان را «از سایهها خارج کند» تا دیگر هیچکس از صحبت درباره آن احساس شرمساری نکند. وی گفت: «ما نباید از واژه خودکشی بهراسیم یا پنهانش کنیم، بلکه باید بپذیریم که این میتواند مرحله پایانی یک بیماری طولانی باشد.»
این بازیگر همچنین از سال سختی سخن گفت که در آن چندین تن از عزیزان و دوستان نزدیک خود از جمله خواهرخوانده و همکاران هنریاش نظیر دایان کیتون و کاترین اوهارا را از دست داده است. او با لحنی متأثر گفت: «این حجم از فقدان کمرشکن است؛ در چنین شرایطی تنها کاری که میتوانید انجام دهید، دم و بازدم و ادامه زندگی است.»
پیشینه؛ زندگی در میانه نور و سایه
کاترین، بزرگترین فرزند از سه فرزندی بود که مارتین شورت و همسرش به فرزندی پذیرفته بودند. او اگرچه ترجیح میداد دور از کانون توجه رسانهها باشد، اما گاه در مراسمهای رسمی در کنار پدرش دیده میشد. کاترین دانشآموخته رشته روانشناسی از دانشگاه نیویورک در سال ۱۳۸۵ بود و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مددکاری اجتماعی از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال ۱۳۸۹ دریافت کرده بود. او به عنوان یک مددکار بالینی دارای پروانه رسمی، در بخش خصوصی فعالیت حرفهای داشت.
فولاد آبدیده در کوره حوادث
شورت پیش از این در سال ۱۳۹۱ در گفتگو با گاردین درباره پذیرش مرگ گفته بود: «زندگی چیزی است که ما همیشه در انکار پایان آن هستیم، اما وقتی رخ میدهد، انسان هم چیزی به دست میآورد و هم رنج میکشد.»
این گفتگو در آستانه پخش مستند جدید زندگی او با عنوان «مارتین، زندگی کوتاه است» انجام شد. این مستند به تجربیات ناگوار شورت در دوران نوجوانی نیز میپردازد؛ زمانی که برادر بزرگش در یک سانحه رانندگی کشته شد و اندکی بعد، پدر و مادرش را نیز در سنین نوجوانی از دست داد. او معتقد است این سوگهای زودهنگام باعث شد «ماهیچههای بقا و مدیریت غم» در او تقویت شود و جسارت لازم برای ایستادن بر روی صحنه را پیدا کند؛ چرا که به گفته او، پس از گذر از چنین فجایعی، دیگر قضاوت تماشاگران چندان هراسآور نیست.
مترجم: ریحانه اسکندری
منبع: گاردین
۵۹۲۴۴
نظر شما