حسین خلیلی؛ ۲۲ سال زمان کمی نیست؛ آنقدر طولانی که وقتی آرسنال آخرین بار قهرمان لیگ برتر انگلیس شد، جهان شکل دیگری داشت. حالا توپچیها پس از بیش از دو دهه دوباره جام را بالای سر بردهاند؛ قهرمانیای که فقط یک موفقیت فوتبالی نیست، بلکه مثل باز کردن یک کپسول زمان است؛ سفری به دنیایی که بسیاری از چیزهای امروزی هنوز وجود نداشتند.
آخرین باری که آرسنال قهرمان شد، تونی بلر در دومین دوره نخستوزیری خود بود و هنوز نامهایی مثل دیوید کامرون، بوریس جانسون، ریشی سوناک یا کییر استارمر حتی به عنوان نخستوزیر مطرح نشده بودند.
در دنیای موسیقی و سینما هم همهچیز متفاوت بود. روزی که آرسنال قهرمانیاش را قطعی کرد، آهنگ «لعنت بهش، نمیخوام برگردی» از خواننده آمریکایی ایمون صدر جدول بریتانیا بود. در همان سال، آهنگ «یِه!» از آشر محبوبترین ترانه جهان شد و انیمیشن «شرک ۲» گیشههای سینما را تسخیر کرده بود.
اما شاید عجیبترین بخش ماجرا، دنیای فناوری باشد؛ دنیایی که هنوز با امروز قابل مقایسه نبود.
فیسبوک تنها چند ماه از تولدش میگذشت.
اینستاگرام، ایکس و تیکتاک هنوز وجود نداشتند.
شبکه اجتماعی محبوب آن دوران، مایاسپیس بود.
تا عرضه جهانی آیفون هنوز سه سال باقی مانده بود.
در همان روزها، سریال محبوب «فرندز» تازه به پایان رسیده بود و میلیونها نفر هنوز در شوک خداحافظی با راس، ریچل، چندلر و مونیکا بودند.
فوتبال انگلیس هم کاملا متفاوت به نظر میرسید. سر الکس فرگوسن روی نیمکت منچستریونایتد حضور داشت؛ مردی که هنوز دوران سلطنتش ادامه داشت. از آن زمان تاکنون یونایتد هفت سرمربی دائمی عوض کرده است. و حالا مایکل کریک هم در آستانه تبدیل شدن به هشتمین مربی است. در همین مدت، آرسنال فقط سه سرمربی دائمی داشته؛ آرسن ونگر، اونای امری و میکل آرتتا.
و البته باورش سخت است، اما منچسترسیتی آن روزها اصلا یک غول فوتبالی نبود. سیتی فصل را در رده شانزدهم تمام کرد.
۴۹ امتیاز کمتر از آرسنال داشت. فقط هشت امتیاز با منطقه سقوط فاصله داشت. هنوز چهار سال تا خرید باشگاه توسط مالکان ابوظبی باقی مانده بود.
آرسنال آن زمان هنوز در ورزشگاه قدیمی هایبوری بازی میکرد و ورزشگاه امارات فقط یک پروژه در دست ساخت بود. توپچیها دو سال بعد به خانه جدیدشان نقل مکان کردند.
در این ۲۲ سال، دنیا تغییرات عظیمی را تجربه کرده است. طبق آمار سازمان ملل، حدود دو میلیارد نفر در جهان متولد شدهاند. پپ گواردیولا از یک فوتبالیست بازنشسته به یکی از بزرگترین مربیان تاریخ تبدیل شده؛ با ۱۴ جام در بارسلونا، هفت جام در بایرن مونیخ و شش قهرمانی لیگ برتر با منچسترسیتی.
و میکل آرتتا؟ او در سال ۲۰۰۴ فقط یک هافبک ۲۲ ساله بود که در آستانه انتقال به رئال سوسیداد قرار داشت. چند سال بعد بهعنوان بازیکن به آرسنال آمد و حالا همان مرد، بعد از دو دهه انتظار، دوباره جام لیگ را به شمال لندن برگردانده است.
شاید به همین دلیل است که این قهرمانی فقط یک جام نیست؛
این، پایان یک نسل انتظار است.
۲۵۸ ۲۵۸
نظر شما