آسمان حسین| فرصتی برای پرواز روح

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، فرا رسیدن ماه محرم، موسمی است برای بالارفتن از کوچه‌های خاکیِ دل تا اوجی که جز با اشک نمی‌توان به آن رسید. در این ماه، جامعهٔ مؤمنان بار دیگر ارتفاع گرفتن را تجربه می‌کند؛ ارتفاعی که نه از جنس جایگاه اجتماعی، که از جنس پروازِ روح است در هوای کربلا. در این ارتفاع است که ایمانیات تصفیه می‌شود و خلقیات به سمت حقیقت خویش میل می‌کند؛ زیرا نگاه از حالت روزمره به آسمانِ عاشورا بلند می‌شود و دل، به وسعتِ یک صحرا، وسعت می‌یابد.

بنابر روایت تسنیم، مؤمنان این ارتفاع را با اشک بر اباعبدالله نفس می‌کشند؛ اشکی که نه برای اندوه محض که برای بیداریِ درون جاری می‌شود. گریه بر آن حضرت، دریچه‌ای است به سوی معرفت؛ معرفتی که از سوختنِ دل در آتش مهرِ حسین متولّد می‌شود و انسان را از غبارِ غفلت می‌زداید. اشک، در این مسیر، نه ضعف که قوت است؛ زیرا هر قطره‌اش، آبی است بر ریشهٔ ایمان که شاخه‌های آن را بارورتر می‌کند.

اهل بیت وحی، کهف حصین و پناهگاهی استوار برای امت‌اند و امام حسین علیه‌السلام مصداقِ کاملِ این کهفِ حصین که خداوند با لطف خویش، ما را به آن پناه داده است. این پناهگاه، از جنس سنگ و آجر نیست، از جنس عشق و فداکاری است؛ دیوارهایش از یقین و سقفش از تسلیم در برابر حق ساخته شده و هر که درون آن بیاید، از تیرگیِ گمراهی و اضطرابِ زمانه مصون می‌ماند.

محبتِ امام حسین نه محبتی سرد و آرام، که حرارتی جان‌سوز و حیات‌بخش است؛ حرارتی که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «در شهادت حسین، حرارتی در دل‌های مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.» این حرارت، از جنس آتشِ هجران یا سوزِ فراق نیست؛ آتشِ عشقِ بیدارگر است که تپشِ دلها را به ضرباهنگِ حماسه هماهنگ و رشتهٔ اتصالِ زمین و آسمان را محکم‌تر می‌کند.

این حرارت، جاذبه‌ای شگرف دارد؛ جاذبه‌ای که دلها را بی‌آنکه بگویند، به سوی هم و به سوی حقیقت می‌کشد. کربلا، میدانِ این جاذبهٔ بی‌مانند است؛ جاذبه‌ای که از خونِ شهید و زخمِ تشنه‌لب و لبخندِ شیرخوار سرچشمه می‌گیرد و هر عصری را به خود مشتاق می‌کند. جاذبهٔ حسین نه در شمشیر و اسب که در عطش و استقامت است؛ عطشی که هر مؤمن را به چشمهٔ زلالِ معرفت فرا می‌خواند.

پس باید پناه حسین نشست و از حرارتِ عشقش، گرما گرفت و از اشک بر او، طهارت یافت. محرم، ماهِ تجدیدِ پیمان با آن کهفِ حصین است؛ ماهی که هر سال، نشان می‌دهد جامعهٔ مؤمنان، در ارتفاع گرفتن، تکرارناپذیر است. همگان امید دارند که در این سفرِ روحانی، دستِ حسین ما را و از گردابِ تردید و تفرقه، به آرامشِ یقین و وحدت برساند و هر لحظۀ این ماه، فرصتی است برای رهایی.