آذر جزایری: چهره بسیار آرامی دارد و سعی دارد در نهایت دقت به سوالات جواب دهد تا شاید پاسخ هایش شائبه ای را در ذهن مخاطب ایجاد نکند.اما تمام اظهاراتش یک سمت و سو دارد و آنهم نبود سیاست بلند مدت مشخص برای صنعت سی.ان.جی در ایران است.
وی که تقریبا سه روزی است که به بهانه برگزاری همایش بین المللی سی.ان.جی به ایران آمده اصلی ترین گره کار ایرانی ها را در تغییر زودهنگام مدیرانش می داند و البته در این راستا به حضورش در دو دوره قبل همایش سی.ان.جی در کشور اشاره می کند و ابراز نگرانی می کند که طی سه سال گذشته در هر بار حضور در ایران و شرکت در همایش سی.ان.جی با مسوولان جدیدی در این عرصه آشنا شده است و این نقطه ضعف اصلی ایران است.چرا که تا مدیری میخواهد برروی کار مسلط شود به سرعت وی را جابه جا و دیگری را جایگزین می کنند که باز هم باید فرصتی را برای آن مدیر قائل شد تا شناختی از این حوزه به دست آورد که به محض ایجاد این شناخت جابه جا می شود.
برت جرمن رئیس انجمن بین المللی خودروهای گازسوز در گفت وگوی تقریبا نیم ساعته خود با خبرآنلاین سعی دارد در شرایطی انتقاد از سیاست های مردان دولتی در عرصه سی.ان.جی را به نقد بکشد که به سیاه نمایی تعبیر نشود و شاید بتوان از تجربیات وی به نفع بخش خصوصی ایرانی در این بخش که به اذعان وی بسیار سردرگم هستند،بهره برد.
فکر می کنید کدام یک از مشکلات پیشروی ما اساسی ترین مانع در توسعه صنعت سی.ان.جی درایران باشد؟
اصلی ترین و اساس ترین مشکل پیشروی ایران نداشتن سیاستی مشخص و واحد است.البته این مشکل به نوعی در دیگر کشورها نیز در این خصوص وجود دارد.اما اگر بخواهیم صادقانه برخورد کنیم اگر از دولتمردان شما پرسیده شود که سیاست شما در صنعت سی.ان.جی چیست قطعا نمی توانند جوابی واضح به این سوال بدهند و این یعنی نبود سیاست واحد! سال اول که به ایران آمده بودم و در همایش سی.ان.جی شرکت کردم دولتمردان شما در این همایش تاکید کردند در تلاشیم تا 70 درصد سهم سوخت در بخش حمل و نقل را از طریق سی.ان.جی تامین کنیم.در سال دوم این رقم به 60 درصد رسید و امسال صحبت از 25 درصد است.یعنی هر سال یک سیاست جدید!البته مهم نیست چند درصد سهم سوخت کشور از طریق سی.ان.جی تامین شود و رقم اعلام شده هم طی این سال ها مهم نیست اما اصل این است که از برنامه ای حرف بزنیم که قرار است اجرایی شود.اگر دقت کرده باشید امسال افراد حاضر در همایش سی.ان.جی را دو گروه تشکیل می دادند.گروه اول دولتمردان بودند که با خوشحالی از کاهش مصرف بنزین در کشور در راستای استفاده از سی.ان.جی در چرخه حمل و نقل ایران بود و گروه دوم را بخش خصوصی تشکیل می داد که بسیار نگران آینده این طرح در این کشور بودند.چرا که به دلیل نبود برنامه ریزی مشخص بخش خصوصی بسیار نگران آینده سرمایه گذاری های خود در این صنعت است و البته این نگرانی کاملا به حق است.بنابراین دولتمردان باید هر چه زودتر به فکر سیاستی مشخص و شفاف باشند.
آیا این مشکلات را با دولتمردان ایرانی در میان گذاشته اید؟
همانطور که می دانید ما یک انجمنی هستیم که فقط می تواند تجربیات کشورهای دیگر را برای بهره برداری در اختیار دیگر کشورها قرار دهد و ارائه مقاله های علمی برای یافتن بهترین راه حل از اصلی ترین ابزاری است که ما برای رسیدن کشورها به سطح مطلوب در این عرصه در اختیار داریم.اما متاسفانه اگر دقت کنید دولتمردان ایرانی که تنها افرادی هستند که در سیاست گذاری این صنعت در کشور شما دست دارند تنها حضور خود در همایش های این چنینی را به حضور در مراسم افتتاحیه یا اختتامیه و سخنرانی کوتاه ختم می کنند و پس از سخنرانی نیز هر چه سریعتر محل را ترک می کنند.در حالیکه اصلی ترین موضوع حضور این دولتمردان در زمان ارائه مقاله هاست.در حالیکه طی سه سال حضور ما در ایران هیچ وقت بیش از چند دقیقه ما شاهد حضور دولتمردان و سیاست گذاران صنعت سی.ان.جی در این نوع همایش ها نبودیم و در اینصورت قطعا مدیران نیز نمی توانند تصمیم درست و مناسب را اتخاذ کنند.
براساس اظهارات مسوولان خودروسازی های کشور در حال حاضر 800 هزار خودروی گازسوز کشور نیازمند بازارسی ادواری هستند در حالیکه این امر تا کنون محقق نشده است. وجود این تعداد خودرو بدون بازرسی ادواری فکر می کنید تا چه اندازه خطرآفرین خواهد بود؟
وجود 800 هزار خودرو نیازمند بازرسی ادواری و نبود بسترهای لازم برای تحقق این امر برای من کاملا غیر قابل فهم است.اگر واقعا این رقم درست باشد این بدان معناست که در حال حاضر 800 هزار خودرو از حدود 2 میلیون خودرو گازسوز در ایران به هیچ وجه نباید اجازه سوخت گیری داشته باشند چرا که هر آن امکان انفجار این خودرو به خاطر احتمال نشت گاز از سیلندر و مواردی از این دست هست.هر خودروی گازسوز باید هر سه سال یکبار تحت بازرسی ادواری قرار بگیرد در حالیکه در حال حاضر خودروهای گازسوزی در ایران هستند که بیش از 5 سال از عمرشان می گذرد و این خطری جدی است.
قبل از شروع گفت وگو شما اشاره ای به تغییر زودهنگام مدیران و تاثیر منفی این امر بر توسعه این صنعت در ایران داشتید.در این مورد توضیح بیشتری می دهید؟
متاسفانه یکی از دلایل نبود سیاست گذاری ثابت در ایران به همین موضوع بر می گردد.چرا که هر مدیر سیاست خاص خودش را دارد.ضمن آنکه در ایران بسیار مشاهده شده که یک مدیر از صنعت سی.ان.جی چیزی نمی داند اما در این جایگاه قرار می گیرد پس از مدتی که سعی می کند بر امور کار واقف شود تغییر می کند و بر همین اساس همان دور برای مدیر جدید شروع می شود.شاید به نوعی بتوان گفت که این تغییرات زودهنگام عامل اصلی مشکلات موجود در صنعت سی.ان.جی در ایران است.به عنوان مثال ما در هر سال حضور در ایران و شرکت در همایش سی.ان.جی ایران هر بار با مسوولانی جدید آشنا شده ایم که این نقطه ضعف اصلی کشور شماست.
اگر بخواهید در چند کلمه راه حلی به ایران برای برون رفت از شرایط فعلی در صنعت سی.ان.جی بدهید. راه حل های شما چه خواهد بود؟
قطعا برای دادن راه حل دقیق باید اطلاعات دقیق هم در اختیار داشت که ما این اطلاعات را دراختیار نداریم.اما آنچه در حال حاضر به نظرم می رسد ابتدا تدوین استراتژی دقیق است.مساله مهم بعدی رفع نگرانی بخش خصوصی است که تنها این مشکل با مشخص شدن برنامه دراز مدت دولت در این صنعت مرتفع می شود.نکته دیگر شاید تست هر چه زودتر سیلندرهاست که باید بسیار جدی گرفته شود.نکته دیگری هم که طی روزهای برگزاری همایش مورد تاکید اغلب مسوولان خودرویی ایرانی قرار می گرفت اظهاراتی مبنی بر ایجاد آلایندگی های خودروهای گازسوز به نسبت خودروهای بنزین سوز در ایران است که البته نباید اینگونه باشد و باید ایراد کار را پیدا کرد و هر چه زودتر در جهت رفع آن بر آمد.
شاید در این بین ضروری به نظر برسد که اشاره ای هم به تکنولوژی های روز و نگاهی تازه به این تکنولوژی ها داشته باشید و سعی کنید از تکنولوژی های روز در این عرصه در کشورتان بهره ببرید.
ضمن آنکه یک سری کارهای غیرقانونی نیز متاسفانه در این بخش در ایران دارد انجام می شود که باید هر چه زودتر به این کارها هم پایان داد.در عین حال دولتمردان باید پاسخگوی برنامه خود برای احداث هزار جایگاه سی.ان.جی که قرار بود تاکنون محقق شود هم باشند و از برنامه ای قابل اجرا سخن بگویند.
تا چه حد بخش خصوصی ایرانی را برای صادرات تجهیزات سی.ان.جی دارای قدرت برای رقابت با دیگر کشورها می دانید؟
فکر می کنم بخش خصوصی ایران در صورتیکه موفق به کسب استانداردهای موجود بین المللی را بتواند برای تجهیزات خود کسب کند قابلیت رقابت با دیگر کشورهای صادرکننده در این صنعت را داشته باشد.اما بگذارید بازهم به این نکته اشاره کنم که هنوز برای من قابل فهم نیست که ایران با داشتن دو میلیون خودروی دو گانه سوز چگونه می تواند بازرسی سیلندر نداشته باشد.واقعا یک سیلندر با این خطرات چطور بدون تست روی خودرو نصب می شود. این نشان می دهد که عزمی جدی برای پیشروی این صنعت در ایران از سوی مسوولان ایرانی وجود ندارد و تنها دولتمردان ایرانی به این فکر هستند تا از این طریق صرفه جویی در مصرف بنزین و تحقق برنامه هایشان در بخش های دیگر ایجاد کنند. بنابراین از آنجا که توسعه این صنعت در کشور شما منوط به توجه و حمایت های دولتمردان است در صورت ادامه این روند راهی برای پیشرفت خصوصی ها و ورود آنها به بازارهای جهانی باز نخواهد شد.
نظر شما