جذب سرمایه گذاری های داخلی و خارجی یکی از مولفه هایی است که می تواند روند رشد و توسعه اقتصادی کشورها را تسریع کند.

 برای تحقق این هدف لازم است تا ابتدا سرمایه‏گذاران داخلی و خارجی به صورت دقیق وشفاف بتوانند فرصت‏ها، تهدیدها، ضمانت‏ها، حمایت‏های قانونی و یا ریسک‏های سرمایه‏گذاری در یک کشور را به درستی بشناسند. برای معرفی فرصت‏های‏ سرمایه‏گذاری لازم است تا در گام نخست متولیان امر بتوانند به خوبی فرصت‏ها را به سرمایه‏گذاران معرفی کنند و پس از این امر با تسهیل قوانین و مقررات و دادن اعتماد و اطمینان کافی به آنان، از سرمایه‏های سرمایه‏گذاران داخلی و خارجی برای رشد و توسعه اقتصادی کشور خود استفاده کنند. حال باید دید بهترین و مقرون به صرفه‏ترین شیوه برای آشنایی سرمایه‏گذاران داخلی و خارجی با ظرفیت‏ها، پتانسیل‏های اقتصادی یک کشور از جمله ایران چیست؟ برخی از مسئولان دستگاه‏های دولتی، صاحبنظران و فعالان اقتصادی بر تبادل هیات‏های تجاری میان کشورهای مختلف برای جذب سرمایه‏گذاری خارجی تاکید دارند اما آیا شیوه بهتر، مقرون به صرفه‏تر و کم هزینه‏تری برای شناسایی فرصت‏ها به سرمایه گذاران وجود ندارد؟ به طورقطع در عصر ارتباطات مسئولان و متولیان امر هر کشوری به سهولت می‏توانند با صرف هزینه‏های کمتر نظر سرمایه‏گذاران بیشتری را با فرصت ها، پتانسیل‏ها و ظرفیت‏های اقتصادی کشور خود آشنا کنند و اگر این شناخت منجر به ایجاد تمایل به سرمایه‏گذاری شد زمینه تبادل هیات‏های تجاری میان کشورهای مختلف فراهم شود اما متاسفانه در ایران تا‏کنون کمتر به این مساله توجه شده است تا جایی که نه تنها نتوانسته‏ایم از رسانه به عنوان ابزاری مفید فایده برای اقتصاد کشور استفاده کنیم.

حال آن که در دنیای کنونی شاید تبلیغات دیداری و شنیداری مستقیم کمترین تاثیر را بر روی مخاطبان و مصرف کنندگان داخلی و خارجی داشته باشد زیرا مردم تا حدودی نسبت به کیفیت کالاهایی که به صورت مستقیم تبلیغ می‏شوند، بی‏اعتماد شده‏اند.
عرضه کالاهای بی‏کیفیت با استفاده از تبلیغات شاید عمده‏ترین عامل بی‏اعتمادی مصرف کنندگان داخلی نسبت به کیفیت کالاهای تولید داخل باشد زیرا سرمایه‏گذاران و تولیدکنندگان ما به خوبی نتوانسته‏اند از این فرصت‏های طلایی بهره کافی را ببرند و به جای فرصت‏سازی دست به فرصت سوزی زده‏اند به همین دلیل تا حدود زیادی مصرف کنندگان کمتر به کالاهایی که مورد تبلیغ مستقیم قرار می گیرند، اعتماد می‏کنند زیرا مردم به این باور رسیده‏اند که اجناس با کیفیت امتحان خود را پس داده‏اند. در شرایطی که ما با مشکل انبوه واردات کالاهای مصرفی مواجه هستیم و اجناس داخلی چندان خریداری ندارد باید راهی به سوی بازارهای هدف ماندگار باز کنیم اما چگونه می‏توان به این هدف دست یافت. امروزه بسیاری از کمپانی‏های بزرگ دنیا هر چند که در تمامی بازارهای هدف جای خود را باز کرده و تا حدودی به ثبات رسیده‏اند اما باز هم مهمترین اصل تجارت در دنیای کنونی را از یاد نبرده‏اند زیرا به مدیران این شرکت‏ها به خوبی می‏دانند که اگر حضورشان به صورت مداوم در ذهن مصرف کنندگان تداعی نشود این امکان وجود دارد که رقیبی دیگر جای آنها را در بازارهای صادراتی پر کند بنابراین به صورت مستمر حضورشان را در اذهان مخاطبان به صورت غیرآشکار تداعی می کنند تا جایی که این شرکت‏ها همواره در قالب اسپانسر مالی فیلم‏ها و سریال‏های تلویزیونی حضور دارند و کیفیت محصولات خود را به رخ می‏کشند که از جمله این کمپانی‏ها که در دنیای تولید و تجارت حرف‏های بسیاری برای گفتن دارند می توان به تویوتا، بی ام و، نوکیا و ... اشاره کرد.
حال باید دید در چنین شرایطی فعالان اقتصادی ایران برای عرضه محصولات خود که حتی در بازارهای داخلی نیز مخاطبان جدی‏ای ندارند برای به دست آوردن بازار داخلی و بازارهای هدف چه می‏کنند، آیا از صنعت فیلم ایران به عنوان ابزار پنهان بازاریابی استفاده می‏کنند یا خیر؟
فاطمه دانشور، عضو هیات نمایندگان اتاق ایران در این رابطه گفت: « از ساخت فیلم و سریال و خلق به یاد ماندنی صحنه‏های جالب و دیدنی صرفا می‏توان برای یادآوری برندها استفاده کرد نه برند سازی. »
وی در خصوص مشارکت فعالان اقتصادی در ساخت فیلم‏های تبلیغاتی ادامه می‏دهد: « از ساخت این فیلم‏ها می‏توان برای برند سازی استفاده کرد زیرا این مساله از ویژگی‏های تبلیغات است و با استفاده از تبلیغات سمعی و بصری می‏توانیم برند ایجاد کنیم. »
این عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران اظهار می دارد: ساخت فیلم تبلیغاتی یکی از ابرازهای برندسازی است اما نباید برای تحقق این هدف اقدام به ساخت سریال کرد.
به عقیده این فعال اقتصادی، فیلم‏های تبلیغاتی باید کوتاه، با ضرب آهنگ و جذاب باشد و به طورقطع ساخت فیلم تبلیغاتی مانند بابا برقی اشتباه است.
وی تصریح می‏کند: نباید از فیلم‏های بلند و سریال برای تبلیغ کالا استفاده کرد زیرا تبلیغات باید براساس نیاز جامعه مصرف کننده ساخته شود و باید باورها، اعتقادات، مذهب و فرهنگ جوامع در ساخت تبلیغات لحاظ شود.
این عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران با تاکید بر ضرورت روانشناسی بازار در ساخت تبلیغات خاطرنشان می کند: در ساخت فیلم‏های تبلغاتی باید به باورهای جامعه مصرف کننده استفاده کرد.
وی با بیان این مطلب که ساخت فیلم یک ابزار برای بازاریابی است، متذکر می‏شود: ما باید بدانیم که از صنعت سینما چگونه و برای رسیدن به چه اهدافی می‏خواهیم استفاده کنیم بنابراین برای رسیدن به پاسخ این سوال لازم است تا از کمک افراد صاحب نظر و متخصص عرصه سینما استفاده کنیم.
وی در پاسخ به سوالی مبنی براینکه آیا فعالان اقتصادی قصد مشارکت در ساخت فیلم‏ها و سریال‏های تلویزیونی برای جلوگیری از تخریب چهره فعالان اقتصادی و سرمایه‏داران را ندارند، ابراز می‏دارد: من در این زمینه هیچ گله گذاری‏ای ندارم.
وی اذعان داشت: منفی نشان دادن چهره افراد سرمایه دار در فیلم ها و سریال های تلویزیونی یک فرهنگ شده است بنابراین برای رفع این معضل نیز نیاز به فرهنگ سازی داریم.
3939

کد خبر 198948

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 10 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 2
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • گرفتار IR ۱۵:۰۱ - ۱۳۹۰/۱۱/۲۵
    1 0
    وقتی با پرداخت یارانه نقدی و امثال آن گدا پروری میکنیم باید هم سرمایه داری را بد جلوه بدهیم!
  • بدون نام IR ۰۲:۳۵ - ۱۳۹۰/۱۱/۲۶
    0 0
    متاسفانه و متاسفانه اتفاقا نه تنها ضرری عاید این تولید کنندگان نشده بلکه مسبب استفاده کلان هم شده بخصوص در مورد تولید کنندگان کالاهای اساسی مثل ارزاق و فرش ماشینی و...!لبنیات !!! اول اوضاع بریز و بپاشم آنها وولخرجی ها و سرمایه گذاری ها در حرف دیگر مثل ساختمان و زمین و گردشگری!!! گردیده است. و کم فروشی را یاد گرفته اند و جایگزین کرده اند برای سود های کلان ! مثال بسته بندی حبوبات وقند وشکر ! قند کیلوئی 1600 و شکر 1200 رفته در بسته بندی 700 گرمی !!!یعنی شکر 700 1300 تومان !یک تر وفند زیر کانه !قال ماشینی 30 کیلوئی شده نوعی از بافت آن 20 کیلوگرم !!! با اضافه قیمت و جالب فرش ماشینی 50 کیلوئی برای تولید کننده که 400 تومان تمام میشود میدهد به مصرفکننده یکمیلیون و شیر وماست هم از حشک شیر