حالا مجبورم خودم در نقش کاپیتان لیچ ظاهر شوم و به اصغر فرهادی بگویم : فرهادی اسکارو رد کن بیاد.
گرچه در چنین مواقعی برخی سعی میکنند با تبریک گفتن به فرهادی از زیر بار خجالت دشمنی ها و حسادت ها بیرون بیایند اما من از زور حسادت اصلا به فرهادی تبریک نمی گویم و بالعکس می خواهم که آن مرد دست به سینه طلایی را هم از او بگیرم.
جایزه فرهادی متعلق به خودش نیست ...اصلا متعلق به خودش نیست این مجسمه متعلق به موجود زنده ای به نام سینمای ایران است.روی کلمه زنده تاکید می کنم برای این که خود من معتقد بودم سینمای ایران از بسیاری از جهات در حال احتضار است.
زمزمه ها که نه ...غوغای دولتی شدن هنر،ضعف های ساختاری،هجوم فیلمهای آبکی جیب پر،وحضور کلوز آپ نوآمدگان پرمدعا واز ما بهتران که از همه ی سینما ،مردم و حتی صدا وسیما توجه طلبکارند، بحران اکران و فروش و بالاخره حسادت ها و تنگ نظری های بی سابقه ....همه همه می رفت تا سینمای ایران را برای همیشه به خواب فرو برد.
اما.....(قصد بت سازی و بزرگ نمایی های مالوف را ندارم) اما موفقیت جدایی نادر از سیمین با هر انگیزه هنری ،اجتماعی و سیاسی....آب باطل السحری بود که سینمای ایران را از خواب مرگ بیدار کرد.
نه این جایزه متعلق به اصغر نیست .....این جایزه حتی به مهرجویی و کیمیایی وحاتمی و کیارستمی و بیضایی و تقوایی و....تعلق ندارد گرچه ممکن است زمانی لایق گرفتن آن بودند . این جایزه متعلق به نسلی از سینمای ایران است که در کشاکش دهر زبان نویی را آموخته اند.
زبانی که راز ارتباط با جهان را از مجرای فرهنگ آموخته است .جایزه فرهادی متعلق به مانی حقیقیست به پیمان معادی به ترانه علیدوستی ،به پانته آ بهرام ،به رضا عطاران به رامبد جوان به حمید امجد به کاهانی به صابر ابر به حمید نعمت الله به حمید فرخ نژاد به حامد بهدادو به......به نسل نویی که تجربه گذشتگان را به ارث برده و سعی می کنند برای بقای خود لا اقل فانوس سینمای ایران را روشن نگه دارند.
برای همین بار دیگر از اصغر فرهادی درخواست می کنم ؛ اسکارو رد کن بیاد!
نظر شما