راستش، پس از گذشت سی و پنج روز از جنگ، از سکوت این مرد بزرگ، دل آزرده شدم. در این بزنگاه تاریخی که ایران، بین ماندن و نماندن گرفتار آمده و وطن در خون افتاده، می پرسم: فیلسوف وطن دوست و دردمند زمانه ما، دکتر رضا داوری اردکانی کجاست؟ چرا در جبهه ی فکری پشتیبانی از وطن دوستی غایب است؟
همگان می دانیم، دکتر رضا داوری، همواره اندیشمند زمان خود بوده و در هر زمان و دوره ای، هرچه نوشته و هر چه گفته، نسبت روشنی با تجربه زیسته زندگی و فرهنگ و سیاست زمانه ما داشته است.
از نسبت سیاست با فلسفه تا درک حکمرانی با جهان سنت و مدرنیته گرفته تا ادبیات و معماری و فوتبال و حضور در نمایشگاه آثار هنری و بالاخره انذارهای تاریخی از ۲۸ مرداد ۳۲ تا انقلاب اسلامی ۵۷ و.....، او را همواره به عنوان «اندیشمندِ دردمندِ زمانه ما» شناسانده است.
چه کسی نمی داند که دکتر رضا داوری در تبیین نظری انقلاب اسلامی و تثبیت فکری جمهوری اسلامی، شخصیتی اثرگذار بوده است؟
چه کسی نمی داند که این اندیشمند فرهنگ، همه سال های جمهوری اسلامی، در عالی ترین نهادهای علمی و فرهنگی کشور حضور و ظهور و بروز داشته است؛
چه کسی نمی داند که دکتر داوری در آموزش و پرورش و معرفی بسیاری از چهره ها و شخصیت های علمی و مدیران فرهنگی سطوح مختلف جمهوری اسلامی، اثرگذار بوده است؛
او که سال ها در مقالاتش از هویت ایرانی، سخن هایی روشن دارد و درباره بریده نبودن و بیگانه نبودن از وطن، انذارهای فرهنگی و اجتماعی و تاریخی آشکار داده است؛ ایران چیست؟ او که در زمان های تلخ سالیان گذشته، گفت: ایران ایستاده است؛
در این زمانه که وطن و مردم، دستخوش حملات پلیدترین دشمنان سلطه گر بینالملی قرار گرفته اند، وظیفه ای آمیخته با ارادتمندی و دردمندی می دانم تا از جناب دکتر داوری اردکانی بپرسم: شما امروز کجای ایران و کجای این جنگ وطن سوز ایستاده اید؟
می دانیم که کوچکترین پیام او، بسیاری از نخبگان داخل و خارج را بیداری می بخشد و دل های دانشجویان بسیاری را در بزنگاه وطن هوشیار می کند. اینک در خلوت و جلوت، دانشجویان و استادان بسیاری را می بینم که این سکوت فراگیر دکتر داوری و دیگر بزرگان علمی و دانشگاهی را به خوشایندی و همراهی با حملات دشمن تلقی می کنند. چنانکه بازتاب منفی سکوت نخبگان و گروه های مرجع نیز در فضای جهانی روشن است.
مبادا که برخی سکوت و سکون خود را پشت بیانیه ای مشترک برای صلح پنهان کنند که 10 روز قبل از جنگ، به امضا نخبگان منتشر شد! اینجا
در حالی که با گذشت بیش از یک ماه از حملات وطن سوز دشمنان آشکار ضد بشریت، نخبگان علمی و دانشگاهی و فلسفی روزگارمان زیر این سوال هستند که امروز شما کجای تاریخ ایستاده اید؟
شگفتا که مگر شما بزرگان اهل خرد را باید در سطح آن جوانان تازه به دوران رسیده و تحت فشار روانیِ ضد رسانه های تخریبگری چون «اینترنشنال» و «من و تو» دسته بندی کرد که به خیال خامِ خوشکامیِ حملاتِ دشمنان نشسته اند؟!
شما بزرگانی که در عیان و نهان از درد سکوت و سکون در زمانه ی ۲۸ مرداد ۳۲ گفته اید و از خفتن و به خواب رفتن نخبگان در نسبت با زمان تاریخی نوشته اید، امروز کجایید؟ چرا و به کدام دلیل، خودتان را در این بزنگاه تاریخی، پنهان کرده اید؟
پرسشی عمیق تر اینکه شما که سال ها از چرخه علم و صنعت گفته اید و نوشته اید، اینک که می بینید چگونه تولید وطنی صنعت موشکی ایران، در حمایت مرزهای این مرز و بوم به کار افتاده و دلیرمردانی دانش اندوز، پشت لانچرها دارند با تمام وجود از وطن دفاع میکنند؛ نقش حمایتگری شما کجاست؟
مگر نمی بینید که دانشگاه ها و مراکز علمیِ تاریخداری همچون انستیتو پاستور ایران، موجب هجوم نظامی دشمنان قرار گرفته است؟ و دشمن سلطه گر آشکارا برای از بین بردن دانش های ایران مستقل، دندان تیز کرده است....
باری! باید این فراز از یادداشت تازه و خونیندل جناب دکتر ابوالفضل فاتح را که سال هاست در غربت نشسته و دستش، از همه مواهب دانشگاهی و مدیریتی داخل وطن دور بوده، مدام مرور کنیم:
« آیا هنوز کسانی هستند که در برابر این اتحادِ طمعکارانِ عالم، علیه تمامیت ایران عزیز، دچار تردید باشند؟ ایران، عهد مشترک ماست. هر جا که هستیم، برای ایران بایستیم: به دَمی، یا دِرَمی، یا قَدَمی، یا قَلَمی. »
نظر شما