ابرخودروی آلمانی که قبل از بوگاتی متولد شد /عکس

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، دوران طلایی جاه‌طلبی‌های مهندسی در گروه فولکس‌واگن بود. زمانی که «فردیناند پیِش» سکان هدایت این امپراتوری خودروسازی را در دست داشت، مرز میان رویا و واقعیت تقریبا از بین رفته بود. او اعتقاد داشت اگر فناوری اجازه انجام کاری را بدهد، فولکس‌واگن باید آن را بسازد؛ حتی اگر هزینه‌اش سرسام‌آور باشد.

در همان سال‌هایی که پروژه بوگاتی ویرون در حال شکل‌گیری بود، فولکس‌واگن روی ابرخودرویی کار می‌کرد که امروز کمتر کسی آن را به یاد می‌آورد؛ خودرویی با نام W۱۲ Nardo که قرار بود که نشان دهد فولکس‌واگن هم می‌تواند وارد قلمرو سوپراسپرت‌ها شود.

آغاز ماجرا با یک کانسپت عجیب در توکیو

داستان این پروژه به نمایشگاه توکیو ۱۹۹۷ بازمی‌گردد؛ جایی که فولکس‌واگن از کانسپتی به نام W۱۲ Syncro رونمایی کرد. خودرویی با طراحی خیره‌کننده «جورجتو جوجارو» که بیشتر شبیه محصولات فراری و لامبورگینی بود تا یک فولکس‌واگن معمولی.

قلب تپنده این خودرو، یک موتور ۵٫۶ لیتری W۱۲ بود؛ پیشرانه‌ای که از ترکیب دو موتور VR۶ ساخته شده بود. این موتور حدود ۴۱۴ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد و نیرو را از طریق سیستم چهارچرخ محرک به جاده منتقل می‌کرد. در آن زمان، چنین مشخصاتی برای خودرویی با لوگوی فولکس‌واگن کاملا غیرمنتظره به نظر می‌رسید.

رودستری که جسورتر شد

فقط یک سال بعد، فولکس‌واگن نسخه دیگری از این پروژه را در نمایشگاه ژنو ۱۹۹۸ معرفی کرد؛ مدلی روباز با نام W۱۲ Roadster.

اما مهم‌ترین تغییر فقط حذف سقف نبود. مهندسان فولکس‌واگن تصمیم گرفتند که سیستم انتقال قدرت را از چهارچرخ محرک به دیفرانسیل عقب تغییر دهند تا خودرو حس رانندگی خالص‌تری داشته باشد. نتیجه، خودرویی بود که طبق ادعای شرکت می‌توانست تنها در حدود چهار ثانیه از صفر به صد کیلومتر بر ساعت برسد.

در آن دوران، چنین عملکردی فولکس‌واگن را عملا وارد قلمرو سوپراسپرت‌های ایتالیایی می‌کرد.

ناردو؛ جایی که پروژه به اوج رسید

هیجان‌انگیزترین بخش داستان اما در سال ۲۰۰۱ شکل گرفت؛ زمانی که فولکس‌واگن تصمیم گرفت نسخه نهایی و تکامل‌یافته W۱۲ را برای ثبت رکوردهای جهانی آماده کند.

این خودرو که بعدها با نام W۱۲ Nardo شناخته شد، به موتور ۶ لیتری W۱۲ مجهز بود؛ پیشرانه‌ای که حالا ۵۹۱ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد. در کنار این قدرت بالا، مهندسان وزن خودرو را تا حدود ۱۲۰۰ کیلوگرم کاهش داده بودند؛ ترکیبی که عملکردی خیره‌کننده به همراه داشت.

شتاب صفر تا صد کمتر از ۳٫۵ ثانیه و حداکثر سرعتی فراتر از ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت، اعدادی بودند که حتی امروز هم چشمگیر محسوب می‌شوند.

نبرد وسواس‌گونه فردیناند با رکوردها

فردیناند پیِش به سخت‌گیری و وسواس مشهور بود و همین روحیه باعث شد تا پروژه ناردو فقط به ساخت یک کانسپت نمایشی محدود نشود.

در نخستین تلاش برای ثبت رکورد ۲۴ ساعته در پیست ناردو ایتالیا، تیم فولکس‌واگن میانگین سرعتی نزدیک به ۲۹۵ کیلومتر بر ساعت ثبت کرد. اما این عدد برای فردیناند کافی نبود. او خواهان عبور از مرز نمادین ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت بود.

چند ماه بعد، تیم دوباره به پیست بازگشت و این بار موفق شد طی ۲۴ ساعت، میانگین سرعتی بیش از ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت را حفظ کند؛ رکوردی خارق‌العاده که باعث ثبت ۱۲ رکورد جهانی و بین‌المللی شد.

در جدول زیر، رکوردهای میانگین سرعت جابه‌جا شده در این اجرای ۲۴ ساعته را می‌بینید:

چرا فولکس‌واگن پروژه را کنار گذاشت؟

با وجود تمام موفقیت‌های فنی، تولید انبوه W۱۲ Nardo هیچ‌وقت به مرحله نهایی نرسید. دلیل اصلی این تصمیم، تغییر جایگاه گروه فولکس‌واگن در بازار خودرو بود.

در آن سال‌ها، فولکس‌واگن مالک برندهایی مثل بوگاتی، بنتلی و لامبورگینی شده بود و منطقی به نظر نمی‌رسید که خود برند فولکس‌واگن وارد رقابت مستقیم با سوپراسپرت‌های همین مجموعه شود.

در نهایت، تمرکز اصلی روی توسعه بوگاتی ویرون قرار گرفت؛ پروژه‌ای که بعدها به نماد دیوانگی مهندسی دوران پیِش تبدیل شد و W۱۲ Nardo را به حاشیه راند.

میراثی که از بین نرفت

هرچند خود پروژه ناردو هرگز به تولید نرسید، اما موتور W۱۲ آن به زندگی ادامه داد. این پیشرانه بعدها در خودروهایی مانند فولکس‌واگن فیتون، توارگ و آئودی A۸ استفاده شد و بنتلی هم سال‌ها از نسخه‌های مختلف آن بهره برد.

در واقع، موتور W۱۲ به یکی از خاص‌ترین پیشرانه‌های تاریخ گروه فولکس‌واگن تبدیل شد؛ موتوری که تا سال ۲۰۲۴ همچنان در برخی محصولات بنتلی حضور داشت.

پایان عصر موتورهای غول‌آسا

امروز اما شرایط کاملا تغییر کرده است. با واگذاری بخشی از مالکیت بوگاتی به ریماک و حرکت صنعت خودرو به سمت برقی‌سازی، دوران موتورهای عظیم W۱۲ و W۱۶ عملا به پایان رسیده است.

اکنون بزرگ‌ترین موتور باقی‌مانده در خانواده فولکس‌واگن، پیشرانه V۱۲ لامبورگینی روئلتو محسوب می‌شود؛ موضوعی که نشان می‌دهد عصر جاه‌طلبی‌های افراطی مهندسی به سبک فردیناند پیِش کم‌کم به تاریخ پیوسته است.

یادگاری از دوران «غیرممکن وجود ندارد»

اگر بخواهیم یک نماد برای آن دوران انتخاب کنیم، شاید هیچ‌چیز بهتر از کانسپت بوگاتی ۱۸/۳ Chiron نباشد؛ خودرویی که در سال ۱۹۹۹ با موتور عجیب W۱۸ معرفی شد.

دورانی که فولکس‌واگن بدون ترس از هزینه‌ها، هر ایده غیرممکنی را به واقعیت تبدیل می‌کرد؛ حتی اگر نتیجه نهایی هرگز وارد خط تولید نمی‌شد.

منبع: motor۱

۲۲۷۳۲۲