تیتر سه وبلاگها
-
هوش مصنوعی و پایان حریم خصوصی کودکان؟
کودکی که امروز با یک چتبات حرف میزند، ممکن است نام خود را بگوید، از ترسهایش بنویسد، درباره خانوادهاش صحبت کند، از مشکلات مدرسه بگوید و حتی خصوصیترین احساساتش را با ماشین در میان بگذارد. اما این پرسش کمتر مطرح میشود که پس از پایان گفتوگو، این اطلاعات کجا میروند، چه کسی به آنها دسترسی دارد و آیا کودک اصولاً میداند چه چیزی را از خود به یک سامانه هوش مصنوعی سپرده است؟
-
آیا الگوریتمها ناقض حقوق کودکان هستند؟
آینده حقوق کودک در گرو پاسخ به یک پرسش اساسی است که چه کسی حق دارد درباره کودکی که هنوز در حال شکلگیری است، بر اساس دادههایش تصمیم بگیرد؟
-
کودکان ایران؛ نسلی میان موشک و موبایل!
نسلی که جنگ را به ارث برد؛ کودکان ایران چه سهمی از آینده دارند؟ برای فهم آنچه بر ایران میگذرد، گاهی باید از صدای سیاستمداران و تحلیلگران فاصله گرفت و به سکوت کودکی گوش داد که در این کشور زندگی میکند؛ کودکی که شاید معنای تحریم، ژئوپلیتیک، کسری بودجه یا بازدارندگی را نداند، اما ترس را خوب میشناسد؛ صدای آژیر، تعطیلی مدرسه، نگرانی مادر و نگاه پدر به قیمتها. مهمتر از همه، پرسشی را با خود حمل میکند که شاید کمتر شنیده شده باشد: «فردای من چه میشود؟» شاید این مهمترین پرسش امروز ایران باشد.
-
کودک متولد ۲۰۵۰ چگونه زندگی خواهد کرد؟
شاید مهمترین پرسش پیش روی والدین، مربیان و سیاستگذاران دیگر این نباشد که «چگونه کودکان را برای امتحانهای فردا آماده کنیم؟»، بلکه این باشد که چگونه آنان را برای جهانی آماده کنیم که هنوز وجود ندارد؟
-
تأملی بر جنگطلبی، افراطگرایی تندروها و فراموشی حقوق کودکان ایران
هیچ جنگی با نخستین شلیک آغاز نمیشود. جنگ، بسیار پیشتر از آنکه آسمان شهری را دود فرا بگیرد یا آژیرها سکوت شب را بشکنند، در ذهنهایی شکل میگیرد که خشونت را فضیلت و صلح را ضعف میپندارند.
-
آیا هوش مصنوعی حقوق کودکان را تغییر میدهد؟
کودک امروز، پیش از آنکه خواندن و نوشتن را بیاموزد، ردپای دیجیتال خود را بر جای میگذارد. دادههای مربوط به رفتار، علایق، یادگیری و حتی احساسات او به بخشی از اقتصاد داده تبدیل میشود.
-
کودکان در تونل وحشت فیلترشکنها
آمار استفاده ۲۳ درصدی کودکان ۶ تا ۱۵ ساله از فیلترشکن، فقط یک عدد نیست؛ هشداری است درباره آینده تربیت، امنیت و سلامت روان نسل بعدی ایران.
-
آیا جنگ عزتنفس کودکان ایران را ویران کرده است؟
کودکی، باید امنترین فصل زندگی انسان باشد؛ فصلی برای بازی، یادگیری، خیالپردازی و ساختن تصویری امیدوارکننده از آینده. اما هنگامی که یک جامعه برای سالها زیر سایه تهدیدهای نظامی، تحریمهای اقتصادی، تورم مزمن و نااطمینانی زندگی میکند، نخستین قربانی، همیشه ساختمانها یا زیرساختها نیستند؛ گاه نخستین قربانی، احساس امنیتی است که باید در ذهن یک کودک شکل بگیرد.
-
نامهای به کودک ایران در سال ۲۰۴۵
من نمیدانم در سال ۲۰۴۵ ایران چگونه خواهد بود؛ اما میدانم هر آیندهای که در آن کودکان آزادتر، ایمنتر، سالمتر و شادتر زندگی کنند، آیندهای است که ارزش ساختن دارد.
-
آیا فضای مجازی ، کودکی را از کودکان میدزدد؟
در جهان معاصر، مفهوم کودکی در حال تجربه یکی از عمیقترین دگرگونیهای تاریخی خود است. اگر در گذشته، کودکی در فضایی محدود به خانه، مدرسه و محله شکل میگرفت و خاطرات آن در حافظه خانوادگی یا آلبومهای شخصی ثبت میشد، امروز این حریم بهتدریج در معرض دید عمومی قرار گرفته است؛ جهانی که در آن هر لحظه از زندگی میتواند به تصویری عمومی، روایتی منتشرشده و دادهای قابل دسترس تبدیل شود.
-
آیا تندروی، حقوق کودکان ایران را قربانی میکند؟
شاید مهمترین معیار برای سنجش هر کنش سیاسی این باشد که از خود بپرسیم: آیا این رفتار، امید بیشتری در دل کودکان ایران میکارد یا ترس بیشتری؟ آیا آنان را به همزیستی و مدارا نزدیکتر میکند یا به بیاعتمادی و تقابل؟ پاسخ به این پرسش، مرز میان سیاست مسئولانه و سیاست بحرانمحور را روشن میسازد.
-
جامعهای که کودکانش همیشه منتظر بحراناند
کودکی باید زمان کشف جهان، بازی، خیالپردازی و تجربه امنیت باشد. کودک برای رشد سالم نیاز دارد احساس کند جهان، باوجود همه سختیها، مکانی قابل اعتماد است؛ جایی که فردا میتواند از امروز روشنتر باشد.
-
حمایت از کودکان بهمثابه یک اولویت راهبردی
حمایت از کودک، دفاع از یک گروه سنی نیست؛ دفاع از آینده یک ملت است. کشوری که کودکانش را جدی بگیرد، آینده را جدی گرفته است و کشوری که آینده را جدی بگیرد، پیش از آنکه ثروتمند شود، خردمند خواهد شد.
-
ایران خانه همه است ؛ نه سنگر تندروها
ایران نه ارث پدری هیچ جریان سیاسی است و نه ملک اختصاصی هیچ گروه و جناحی. ایران متعلق به همه ایرانیان است و بیش از همه، متعلق به کودکانی است که هنوز فرصت رأی دادن ندارند اما قرار است فردای این سرزمین را بسازند.
-
تندروها به زبالهدان تاریخ خواهند پیوست!
اما فراتر از همه مباحث سیاسی، پرسشی بنیادین وجود دارد که کمتر در کانون توجه قرار میگیرد: قربانی واقعی این منازعات چه کسانی هستند؟ پاسخ شاید تلخ باشد؛ کودکان ایران.
-
چرا تندروهای داخلی از پایان جنگ خوشحال نیستند؟
آخرین دستوپاهای شورشیان وحدت ملی؛ چرا سیاستورزی رادیکال، نخستین قربانیان خود را در میان کودکان پیدا میکند؟
-
آیا ذهن کودکان به میدان جنگ تبدیل شده است؟
در سالهای اخیر، تهدیدهای مکرر آمریکا و رژیم اسرائیل علیه ایران، نهفقط در سطح سیاسی، بلکه در سطح روانی و رسانهای نیز بازتولید شده است. کودکان ایرانی، هر روز در معرض اخبار تنش، تصاویر جنگی و روایتهای اضطرابآور قرار میگیرند.
-
تنگه هرمز و بازتعریف قواعد بازی در حقوق بینالملل
تنگه هرمز امروز صرفاً یک گذرگاه جغرافیایی نیست؛ بلکه یک آزمایشگاه حقوقی برای سنجش ظرفیت حقوق بینالملل در مواجهه با واقعیتهای جنگی مدرن است.
-
جنگ، فقر دیجیتال و فروپاشی عدالت آموزشی
آموزش، صرفاً انتقال دانش نیست؛ ساختن آینده است. اگر این آینده در بستر نابرابری شکل بگیرد، نتیجه آن جامعهای شکافدار، نابرابر و ناپایدار خواهد بود.
-
چرا ذهن کودکان پس از بحران در حالت هشدار باقی میماند؟
بازگشت تمرکز پس از بحران، در حقیقت بازگشت ذهن به زندگی است؛ بازگشت به لحظهای که در آن، جهان دوباره قابل پیشبینی، قابل فهم و قابل اعتماد میشود. برای کودکان، این بازگشت اهمیت دوچندان دارد؛ زیرا آینده شناختی، آموزشی و حتی هویتی آنها به توانایی ذهن در خروج از وضعیت هشدار وابسته است.
-
ایا هوش مصنوعی قاتل کودکان مدرسه میناب است؟
از تصمیم انسانی تا خطای ماشینی: چه کسی پاسخگوی جنایت مدرسه شجره طیبه در میناب و کودکان قربانی است؟
-
پیوند ساختاری میان تنگه هرمز و حقوق کودکان
حق عبور یا حق بقا؟ کودکان ایرانی در قلب یک منازعه حقوقی جهانی قرار دارند.
-
کودکان در چرخدنده گفتمانهای سیاسی جنگ
در هر جنگی، کودکان از یکسو واقعیترین قربانیاناند و از سوی دیگر، بهطور متناقضی به یکی از پرکاربردترین نمادهای رسانهای و سیاسی تبدیل میشوند.
-
آیا دیپلماسی میتواند صدای جنگ را مهار کند؟
دیپلماسی حقوق کودک، تلاشی است برای آوردن کودکان از حاشیه به متن سیاست جهانی. در جهانی که جنگها همچنان ادامه دارند، این دیپلماسی میتواند پلی باشد میان رنج و اقدام، میان سکوت و صدا.
-
آزمون بزرگ حقوق بینالملل در برابر ایران
جنگ اخیر، اگرچه زخمی عمیق بر پیکره منطقه و جهان وارد کرده است، اما همزمان فرصتی فراهم آورده تا بار دیگر به این اصول بازگردیم و آنها را نه در کلمات، بلکه در عمل احیا کنیم.
-
به نام غنچههای سرخ میناب
«کودکان میناب؛ وقتی تاریخ در برابر چشمان ما به محاکمه کشیده میشود»
-
کودکان ایران؛ نماد بیگناهی در جنگ شرافت
کودکان، نماد بیگناهی و آینده بشریت هستند. هرگونه خدشه به سلامت جسمی و روانی آنان، آسیب به صلح، امنیت جمعی و شالوده توسعه جهانی است.
-
مام میهن، کتاب و کودکان ایران در جنگ
در بحرانهای بشری، بهویژه جنگ، اولین و فوریترین نیاز انسانها «امنیت» است؛ امنیتی که فراتر از دیوارهای فیزیکی، در ذهن و قلب شکل میگیرد. کتابخوانی برای کودکان، بهعنوان یک راهبرد فرهنگی-روانی، میتواند نقشی کلیدی در بازگرداندن این حس ایفا کند.
-
میناب؛ گورستان کنوانسیون حقوق کودکان
به نام غنچههای سرخ میناب، جانم فدای تک تک پسران و دختران کوچک مدرسه میناب..
-
راههای تقویت تابآوری کودکان در ایران
کودکان، بهویژه گروههای آسیبپذیر، در برابر بلایای طبیعی در معرض تهدیدهای جدی جسمی، روانی و اجتماعی قرار دارند. تابآوری آنان، نه تنها یک ضرورت انسانی و اخلاقی، بلکه معیار واقعی عدالت اجتماعی و حقوقی است.