نامه ای از پشت میله ها

یا رب، سلام!- 9

گناه- یا خَیرَالذاکرین!(ای که بنده­گانت را به خوبی یاد می­کنی!)

یا رب، سلام!

دیروزِ دوردست...

         آن روزها که پنجره­ام بازِ باز بود...

                        وقت سحر، اتاق...

               لبریز بوی تربت و طعم نماز بود...

                                             دنیا چنین نبود

چشمان خسته­ام...

       دلبسته چروک سرِ آستین نبود

دنیای خانه­ام...

         مانند شهر آن سوی درها بزرگ بود

خانه، بهشت رنگ...

             بیرون، پُر از درخشش دندانِ گرگ بود

در روز آخرین...

       وقتی بهار یاد...

              از کوله­بار باد سحر، ریخت روی بام...

وقتی که خانه شد...

          سرشار عطرِ تابشِ بارانیِ سلام

                      ابلیس هم کنار درِ خانه خفته بود

(این را دو سال پیش...

          در خواب بین روز...

                      با پوزخند سرد...

                                 آهسته گفته بود)

آن روز در اتاق...

          سجاده را مقابل من باز کرده بود

در برق یک نگاه...

             پرواز کرده بود...

                  یا مثل دود آتش مرطوب...

                                راهی به ذهن سرد کسی باز کرده بود

تعبیر ساده­اش:

این چارچوب سرد...

        این مرز سرشکسته­گیِ دستهای مرد!

حالا منم...

        افسرده از گناه...

             رنگِ شبِ سیاه...

                 افتاده روی تخت...

              آن سوی میله­های مقابل، نشسته بخت...

                            زندانیِ گناه من: آینده­ای کبود

یا رب، سلام!

ای مهربان!...

     با یک اتاق تازه لبریز زنده­گی...

                       شادم نمی­کنی؟!

ای شاهد شهود ملایک!

             ابلیس هم نرفته ز یاد بلند تو...

                                          یادم نمی­کنی؟!

از پشت میله­ها...

        زانو زده به خاک تماشای روزها...

                با دستهای خالی و سرشار آرزو...

                                     از راه آمدم

                                      در سایه محمد و آل محمدم.