به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کافی است داخل چند خودروی جدید بنشینید تا متوجه شوید که بسیاری از کابینهای مدرن تقریبا از یک فرمول ثابت پیروی میکنند؛ یک نمایشگر بزرگ وسط داشبورد، چند خط مینیمال و حذف حداکثری دکمهها. سبکی که تسلا سالها پیش باب کرد، حالا به الگوی مشترک بخش بزرگی از صنعت خودرو تبدیل شده است.
در این میان، برخی معتقدند که طراحی داخلی خودروها بیش از حد بیروح و تکراری شده؛ مخصوصا در میان بسیاری از برندهای چینی که بدون خلاقیت خاصی، همان نسخه آشنا از داشبوردهای ساده و نمایشگرمحور را تکرار میکنند. اما شاید پاسخ این بحران هویتی، جایی در گذشته، در دل یک کادیلاک عجیب و اغراقآمیز از دهه ۷۰ میلادی پنهان شده باشد.
کادیلاکی که هیچ شباهتی به دیگری نداشت
خودروی مورد بحث، یک کادیلاک الدورادو مدل ۱۹۷۰ است؛ البته نه از آن نمونههایی که مستقیما از خط تولید جنرال موتورز بیرون آمده بودند. این خودرو بعدها توسط طراح مشهور آمریکایی «جورج بریس» شخصیسازی شد؛ چهرهای شناختهشده در سبک خاصی از تیونینگ که آن زمان با نام «Pimp Style» شناخته میشد.
نتیجه کار، خودرویی شد که تقریبا در هر بخش با استانداردهای رایج کادیلاک تفاوت داشت. چراغهای خاص Superfly، تزئینات اغراقآمیز سقف، رینگهای پر زرق و برق و نماد بزرگ کادیلاک روی کاپوت، همگی بخشی از شخصیتی بودند که بریس برای این خودرو خلق کرده بود.
او نام این پروژه را «del Cavallero» گذاشت؛ خودرویی که گفته میشود برای مالک اولیهاش، ستاره بسکتبال «چارلی اسکات»، حدود ۱۳ هزار دلار هزینه داشته؛ رقمی نجومی برای آن دوران که امروز معادل بیش از ۱۱۰ هزار دلار برآورد میشود.
جذابترین بخش خودرو
با وجود تمام شلوغکاریهای ظاهری، نقطه اصلی جذابیت این کادیلاک داخل کابین آن قرار دارد؛ جایی که یک فرمان عجیب و بسیار نمایشی، تمام توجه را به خود جلب میکند.
در مرکز فرمان، لوگوی بزرگ و پرزرق و برق کادیلاک تقریبا تمام فضای داخلی قاب را اشغال کرده است؛ طراحی که شاید در نگاه اول کمی اغراقآمیز و حتی خندهدار به نظر برسد، اما دقیقا به همین دلیل فراموشنشدنی است.
این همان هویت است که بسیاری از خودروهای مدرن آن را از دست دادهاند. امروز اگر لوگوی روی فرمان را بپوشانید، تشخیص بعضی کابینها از یکدیگر واقعا سخت میشود.
آیا آینده طراحی میتواند از گذشته الهام بگیرد؟
شاید چنین ایدهای در دهه ۹۰ یا اوایل ۲۰۰۰ عملی نبود. آن زمان فرمانها به دلیل کیسههای هوای بزرگ و صفحه کیلومترهای سنتی، محدودیتهای زیادی داشتند. اما حالا شرایط فرق کرده است.
با کوچکتر شدن ایربگها و فراگیر شدن نمایشگرهای هدآپ که اطلاعات را روی شیشه جلو نمایش میدهند، شاید دوباره بتوان فرمانها را به بخشی شاخص و متفاوت در طراحی داخلی تبدیل کرد.
در واقع، شاید وقت آن رسیده که خودروسازها به جای رقابت روی اندازه نمایشگرها، دوباره سراغ خلق هویت بصری واقعی بروند؛ چیزی که باعث شود راننده بدون نگاه به لوگو، بفهمد پشت فرمان چه خودرویی نشسته است.
مرزهای طراحی در حال جابهجایی است
در سالهای اخیر برخی برندها تلاش کردهاند از فرمهای سنتی فاصله بگیرند. بیامو با فرمانهای متفاوت و چندضلعی در مدلهایی مثل iX و i۳ و نسل جدید سری ۷، نمونهای از این رویکرد است.
شاید همین اتفاق نشان دهد که بازار آماده پذیرش طراحیهای رادیکالتر شده است. وقتی خودروها از نظر نرمافزار، نمایشگر و حتی فرم کلی کابین تا این حد شبیه هم شدهاند، شاید تنها راه تمایز واقعی، بازگشت به طراحیهای جسورانه و شخصیتمحور باشد.
و البته، این فقط درباره برندهای لوکس نیست. از فولکسواگن و فورد گرفته تا پورشه و حتی برندهای چینی مانند BYD و XPeng، همه میتوانند از چنین ایدههایی برای ساخت هویتی متمایز استفاده کنند.
خودرویی از گذشته که هنوز حرفی برای گفتن دارد
کادیلاک del Cavallero شاید برای بسیاری بیش از حد اغراقآمیز یا حتی عجیب باشد، اما دستکم شخصیتی دارد که بسیاری از خودروهای امروزی فاقد آن هستند.
در دورانی که طراحی داخلی خودروها روزبهروز مینیمالتر و شبیهتر میشود، شاید بد نباشد صنعت خودرو دوباره کمی جسارت به خرج دهد؛ حتی اگر الهام آن از یک کادیلاک دیوانهوار متعلق به نیمقرن پیش آمده باشد.
جالبتر اینکه این خودرو هنوز وجود دارد و این روزها در سایت حراج Bring a Trailer برای فروش گذاشته شده؛ یادگاری متحرک از دورانی که طراحان هنوز از متفاوت بودن نمیترسیدند.
منبع: carscoops
۲۲۷۳۲۲
نظر شما