محمدرضا بایرامی: به آن​هایی که کارمندی می​نویسند حسادت می​کنم

این نویسنده که روز یکشنبه مهمان خبرآنلاین بود، گفت: «آن‌که هر روز می‌نویسد حرفه‌ای است و من به این معنا، هنوز نویسند‌ه حرفه‌ای نیستم،»

او که از عادات و تجربه​های داستان​​نویسی​اش می​گفت، به این نکته هم اشاره کرد که «روال ثابتی - به گواهی تجربه و کارهایی که انجام داده‌ام - در روند آفرینش داشته‌ام. ممکن بوده یک تصویر و یا سوژه توانایی تبدیل شدن به رمان را نداشته باشد، اما با من و توی ذهنم زندگی می​کند و پر و بال می​یابد، آن‌قدر که عمق و بعد می​یابد و رفته‌رفته به داستان تبدیل می​شود.»

به گفته نویسنده رمان «مردگان باغ سبز» گاهی این شکل گرفتن به پروسه​ای طولانی تبدیل می​شود. 10 سال 20 سال با آدم زندگی می​کند و بعد روی کاغذ می​آید.

برنده جایزه «کبرای آبی» برای نگارش رمان نوجوان «کوه مرا صدا زد» معتقد است این موضوع خودآگاه نیست، انگار در ناخودآگاه آدم فایلی برایش باز می​شود و خودبه خود هر چه را که ممکن است به کار این اتفاق بیاید، در این فایل ذخیره می​شود.

او درباره این موضوع که آیا با شخصیت‌های داستان‌هایش زندگی می‌کند و از زندگی با آن‌ها لذت می‌برد یا نه؟ توضیح داد: «این داستان‌ها بخشی از زندگی شما را به خود اختصاص می‌دهد، لحظات عجیبی است که نمی‌توان گفت خوب است، گاهی با آن دچار هیجانات روحی می‌شوید و گاهی احساس می‌کنید باری روی دوش‌تان هست که باید آن را به زمین بگذارید.»

مشروح این گفت‌وگو طی روزهای آینده در خبرآنلاین منتشر می‌شود.

57244